แต่จู่ ๆ หลี่เจียเฟิ่งก็เปลี่ยนความคิด ‘ถ้าเธอแวะมาเยี่ยมก็ยังดีอย่างน้อยก็ดีกว่าให้เธอต้องไปพักตามโรงแรม’“ได้ครับ! ขอบคุณท่านผู้บังคับบัญชามากครับ!” หลี่เจียเฟิ่งตอบรับทันทีด้วยน ้าเสียงหนักแน่นราวกับกลัวว่าท่านผู้บังคับบัญชาจะเปลี่ยนใจ ทำเอาถงจื่อหยวนอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะร่วน“ฮ่า ๆ ไอ้หนุ่มเจ้าเล่ห์!” ถงจื่อหยวนหัวเราะพลางตบไหล่หลี่เจียเฟิ่งเบาๆ ก่อนจะเดินจากไปเพื่อนร่วมงานที่ตรวจจดหมายเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์“ผุู้กองหลี่ จดหมายไม่มีปัญหาอะไร คืนนี้เราจะให้คนไปส่งให้ครับ”เมื่อหลี่เจียเฟิ่งพยักหน้าแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็วผิดปกติหากใครมีสายตาเฉียบคมคงสังเกตเห็นได้ว่าใบหูของผู้กองหนุ่มผู้มักเย็นชานั้น บัดนี้แดงก ่าราวกับลูกท้อสุก!ยามแสงแดดยามเย็นทอดยาวบนถนนหน้าหอพัก ขณะที่หลี่เจียเฟิ่งเดินมาถึง เสียงใส ๆ ก็ดังขึ้นทันที“หลี่เจียเฟิ่ง! หยุดก่อนค่ะ”
เขาเงยหน้ามองด้วยความงุนงง ก่อนจะต้องตะลึงเมื่อเห็นสาวน้อยในชุดทหารสุดเปรี้ยวยืนรออยู่ใต้ต้นไม้ ดวงตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวหลี่เจียเฟิ่งจำได้ทันทีว่าเธอคือหลัวลี่เซียน หลานสาวของผู้บัญชาการทหารภาคเหนือ ผู้มีฉายาว่า ‘ดอกไม้แห่งกองทัพ’ เธอเป็นสาวสวยมากความสามารถจากคณะศิลปินทหาร และเป็นที่รู้จักในฐานะหลานรักของผู้คังคับทหารที่ทรงอิทธิพลหลี่เจียเฟิ่งแอบประหลาดใจอยู่บ้าง คิดว่าคงเป็นเรื่องสำคัญ แต่เขาก็รักษาท่าทีส
