ิ่งกว่าพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ ยิ้มหวานพลางกล่าวอย่างนุ่มนวล“หนูแค่อยากเตือนพ่อแม่สักหน่อยว่า พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะคะ ควรร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน… อย่าได้ไปพูดอะไรเหลวไหล
ข้างนอกเชียว มันจะทำให้ชื่อเสียงของฉันกับหลี่เจียเฟิ่งเสียหาย แล้วถ้าพวกเราโชคร้าย ท่านทั้งสองก็คงไม่ได้ประโยชน์อะไรหรอกนะคะ”“ตอนนี่หลี่เจียเฟิ่งไม่อยู่ นี่คือของที่ลูกสะใภ้มาเยี่ยมเยียนพ่อแม่ค่ะ” พูดจบ อันจิ่วเม่ยหยิบเนื้อในตะกร้ายัดใส่มือลี่เฟยอย่างรวดเร็วก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างสง่างามแต่แล้วลี่เฟยก็ไม่รอช้า รีบยุแหย่พ่อแม่สามีทันที “พ่อแม่คะ ดูสิ!ภรรยาของน้องสามนี่ไม่เห็นพ่อแม่อยู่ในสายตาเลย นี่น้องสามแต่งงานกับเมียหรือแต่งกับเทพเซียนกันแน่?”อันจิ่วเม่ยที่กำลังจะออกจากประตูบ้านได้ยินเข้าก็ชะงัก หันกลับมามองลี่เฟยด้วยสายตาเย็นเยียบ“พี่สะใภ้ใหญ่ ครอบครัวที่สงบสุขย่อมเจริญรุ่งเรือง ถ้าเธอยังจะคอยยุแหย่แบบนี้ ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะทำให้สิ่งที่เธอห่วงที่สุดต้องหายไปจากชีวิต เชื่อเถอะ ฉันมีความสามารถพอ”เมื่อสิ้นคำพูดของอันจิ่วเม่ย เธอแสยะยิ้มเย้ยหยันเล็กน้อยก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไป ทิ้งให้ลี่เฟยยืนอึ้งกับที่ ไม่อยากจะเชื่อว่าอันจิ่วเม่ยกล้าข่มขู่เธอต่อหน้าพ่อแม่สามีแบบนี้!ลี่เฟยรู้สึกโกรธจนตัวสั่น เธอรู้ดีว่าของล ้าค่าที่สุดสำหรับเธอคือหลี่ถัง ลูกชายสุดที่รัก หากอันจิ่วเม่ยบังอาจแตะต้องลูกชายเธอแม้เพียงปลายเล็บ เ
