กินไปแล้ว“บอกแล้วไงว่านี่เป็นเรื่องของหมู่บ้าน ทำไมต้องให้เด็กผู้หญิงตัวจิ๋วอย่างเธอมาตัดสินใจด้วย? ผู้นำหมู่บ้านยังไม่ได้พูดเลยนะ!”
จู่ ๆ ก็มีชาวบ้านคนหนึ่งตั้งคำถามขึ้นมาทันที อันจิ่วเมย่แค่นเสียงเย็นชา และโต้กลับอย่างฉับไว“ก็เพราะความร่วมมือนี้ฉันเป็นคนเจรจามาเองไง ฉันถึงได้มั่นใจขนาดนี้”“เฮอะ”อีกฝ่ายแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ “ยายหนูนี่จะเลือกแต่พวกพ้องตัวเอง แล้วผักจะพอส่งร้านสหกรณ์งั้นเหรอ? ฉันอยากรู้จริง ๆว่าจะไปอธิบายกับเขายังไง!”อันจิ่วเม่ยยิ้มมุมปาก ตอบกลับอย่างมั่นใจ “ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะฉันจะไปร่วมมือกับหมู่บ้านอื่น พวกเราจะทำให้สำเร็จด้วยกัน ดีกว่ามารับความไม่พอใจจากพวกคุณตรงนี้ไหมล่ะ?”ในใจของอันจิ่วเม่ยนั้นมีแผนการอยู่แล้ว เธอรู้ดีว่าการทำแบบนี้จะทำให้หมู่บ้านอื่นอิจฉา บางทีอาจถึงขั้นแย่งธุรกิจของเธอด้วยซ ้าเธอเลยมีแผนจะชวนหมู่บ้านรอบ ๆ มาร่วมกันนอกจากจะการันตีปริมาณผักให้สหกรณ์แล้ว ยังทำให้หมู่บ้านอื่น ๆ รู้สึกเป็นหนี้บุญคุณหมู่บ้าน อีกทั้งยังรักษาสัมพันธ์กับสหกรณ์ไว้ได้อีกด้วย ช่างเป็นแผนที่ดีจริง ๆแม้ยังไม่ได้ปรึกษากับผู้นำหมู่บ้านแต่เธอมั่นใจว่าเขาต้องเห็นด้วยแน่และเป็นอย่างที่คิดจริง ๆ เหวินฟู่ที่เคยกังวลเรื่องปริมาณผัก ก็รู้สึกตื่นเต้นกับความคิดนี้ทันที
‘ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันก็จะเหนือกว่าผู้นำหมู่บ้านคนอื่นๆ สิ!’ ผู้นำหมู่บ้านคิดในใจ พลางรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาด้วยความตื่นเ
