ห้ผู้นำหมู่บ้านพิจารณาเหวินฟู่ยิ้มกริ่มด้วยความพอใจที่ อันจิ่วเม่ยนับรวมลูกชายและลูกสะใภ้ของเขาเข้าไปด้วยอันจิ่วเมย่แนะนำต่ออย่างตื่นเต้น “พี่ชายสามีคนรองกับพี่สะใภ้คนรองของหนูก็เป็นคนดีนะคะ เราอาจให้พี่สะใภ้ไปดูแลถั่วงอก ส่วนพี่รองก็ไปดูแลเรื่องบดถั่ว” อันจิ่วเม่ยหัวเราะคิกคัก ก่อนจะทำหน้าบึ้งตึง“แต่พี่ชายคนโตกับพี่สะใภ้คนโตนี่… ช่างพวกเขาเถอะค่ะ หนูมีเรื่องขัดใจกับคนพวกนั้นอยู่น่ะ“”
เหวินฟู่กับไป๋ชิงหน้ากันงง ๆ คิดในใจ ‘เด็กคนนี้แยกแยะความรักความเกลียดได้ชัดเจนจริง ๆ ’ แต่พอคิดดี ๆ ก็ต้องยอมรับว่าความคิดของเธอก็ไม่เลวเลย“ส่วนเรื่องผลประโยชน์…” อันจิ่วเม่ยเสนอความคิด“เราทำเหมือนโรงงานเล็ก ๆ เลยค่ะ! มีระบบคะแนน ใครทำดีก็ได้เต็ม ทำไม่ดีก็โดนหัก หรือเปลี่ยนคนใหม่ พอถึงสิ้นปีค่อยแบ่งเงินกันยุติธรรมดีไหมคะ?”เหวินฟู่และไป๋ชิงฟังด้วยความทึ่ง ความคิดของอันจิ่วเม่ยช่างสร้างสรรค์และน่าสนใจ ทำให้พวกเขามองเห็นอนาคตที่สดใสของหมู่บ้าน!หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เหวินฟู่ก็เอ่ยขึ้น “เอาละ เธอจัดการเรื่องของคนอื่นเรียบร้อยไปหมดแล้ว แล้วตัวเธอล่ะ? ทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ เธออยากได้รางวัลอะไรเป็นการตอบแทน? ฉันสัญญาว่าจะให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ ถ้ามันอยู่ในขอบที่ฉันทำได้”อันจิ่วเม่ยหัวเราะคิกคักอย่างซุกซน ก่อนจะพูดออกมาอย่างไม่เกรงใจเลยสักนิด “ถ้าลุงเหวินฟู่บ้านใจดีให้หนูได้คะแนนแรงงานเต็มตลอดทั้งปี
