่สุดมาให้แน่นอน”“แล้วจะส่งของมาได้ล่ะ?” กงจิ่นฟานถามอย่างใจร้อน
“ผักส่งพรุ่งนี้เช้าได้เลยค่ะ แต่ถั่วงอกกับแป้งถั่วต้องใช้เวลาสักสามสี่วัน ท่านหัวหน้ารอได้ไหมคะ?” อันจิ่วเม่ยถามอย่างระมัดระวังกงจิ่นฟานแทบจะกลอกตา “ก็ส่งมาให้เร็วที่สุดแล้วกัน”“งั้นเซ็นสัญญากันเลยนะคะ!” อันจิ่วเม่ย ยิ้มกว้าง ความสำเร็จอยู่แค่เอื้อมกงจิ่นฟานมองเด็กสาวด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าเด็กบ้านนอกจะรู้เรื่องสัญญาด้วย ช่างเป็นเด็กที่น่าทึ่งจริง ๆ !กงจิ่นฟานยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน ้าเสียงอ่อนลง “วางใจเถอะน่า ฉันจะไปหลอกลวงเธอได้ยังไงกัน?”แล้วเขาก็ตะโกนลั่นออกไปนอกห้องทันที “ซินหยวน! รีบเอาสัญญาความร่วมมือมาให้ฉันหนึ่งฉบับ เดี๋ยวนี้!”ซินหยวนที่นั่งอยู่ในห้องทำงานข้าง ๆ รีบควานหาเอกสารอย่างทุลักทุเล ก่อนจะวิ่งปรู๊ดปร๊าดมาส่งให้นายด้วยลมหายใจหอบสัญญาสำเร็จรูปถูกวางลงบนโต๊ะ ช่องว่างสำคัญรอคอยการเติมเต็ม เพียงแค่กรอกและลงนาม ทุกอย่างก็จะเสร็จสิ้นอันจิ่วเม่ยจ้องมองสัญญาอย่างพินิจพิเคราะห์ ตาเธอกวาดไปมาราวกับเครื่องสแกน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีกับดักซ่อนอยู่ เธอก็ลงชื่อฉับไวก่อนจะหยิบตราประทับที่ ‘ยืม’มาจากผู้ใหญ่บ้านตอนไปถอนผักเมื่อเช้า แล้วประทับลงอย่างมั่นใจ
ซินหยวนมองเธอด้วยสายตาประหลาด ก่อนจะยิ้มกว้างพลางพูดว่า “โอ้โห ผู้นำหมู่บ้านของคุณช่างไว้ใจคุณเหลือเกิน ถึงกับให้ตราประทับมาแบบนี้ ไม่กลัวว่าคุณจะเอา
