าย โอกาสล้มเหลวมีสูง เธอจึงรีบปลอบใจก่อนที่อันจิ่วเม่ยจะทันได้เอ่ยปาก“ไม่เป็นไรหรอกจิ่วเม่ย ถึงกงจิ่นฟานจะไม่เห็นด้วย พี่ก็จะหาทางช่วยเธอเอง”ฟางหรูกระซิบเสียงแผ่ว “เธอสามารถขนผักมาในเมืองได้ พี่จะช่วยเธอ…” น ้าเสียงของเธอค่อย ๆ เบาลงจนแทบไม่ต่างจากเสียงกระซิบของโจรย่องเบาอันจิ่วเม่ยอดขำไม่ได้กับท่าทางระแวดระวังของอีกฝ่าย แต่ก็รู้ว่าเธอหวังดี จึงยิ้มกว้างพลางบอกว่า“พี่ฟางหรู ไม่ต้องกังวลนะ! หัวหน้ากงจิ่นฟานตกลงแล้ว พรุ่งนี้เช้าจะส่งรถมารับสินค้าที่หน้าหมู่บ้านเราด้วย!”
“หา?” ฟางหรูอ้าปากค้าง ตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ ท่าทางงุนงงน่าเอ็นดูราวกับลูกแมวที่เพิ่งเห็นปลาครั้งแรกในชีวิต“พี่ไม่เชื่อใช่ไหมล่ะ!” อันจิ่วเม่ยพูดด้วยน ้าเสียงตื่นเต้น“แต่ฉันทำได้จริง ๆ นะ ทั้งหมดนี้ก็เพราะพี่ช่วยสนับสนุน แถมหัวหน้ากงก็ใจดีมาก ๆ เลย! ฉันอยากเล่ารายละเอียดให้ฟัง แต่ตอนนี้ต้องรีบไปเตรียมของให้พี่ ๆ น่ะ ไว้คราวหน้าค่อยมาเล่าละเอียด ๆ นะแล้วจะเอาผักอร่อย ๆ มาฝากด้วย!”“ไม่เป็นไรจ้ะ รีบไปเถอะ!” ฟางหรูตะโกนไล่หลังพลางมองอันจิ่วเม่ยที่รีบวิ่งไปขึ้นจักรยาน ในใจนึกชื่นชม ‘เด็กคนนี้เก่งจริง ๆ อนาคตไกลแน่ ๆ’อันจิ่วเม่ยหันมาโบกมือลาฟางหรู ก่อนจะปั่นจักรยานกลับหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว สายลมตีผ่านใบหน้า แต่สมองเธอกำลังทำงานรัว ๆ มีหลายเรื่องที่ต้องจัดการทั้งต้องแจ้งผู้นำหมู่บ้าน เรียกประชุมชาวบ้าน เลือกครอบครัวที่จะส่งผ
