เมื่อกลับถึงบ้าน อันจิ่วเม่ยพาสัตว์ทั้งสองไปใส่เล้าที่หลี่เจียเฟิ่งเพิ่งปรับปรุงอย่างดี ก่อนเดินเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็นเธอแอบหยิบผักวิเศษจากมิติลับมาสับใส่จานเล็ก ๆ แล้วยกไปให้เป็ดและไก่ในเล้า ได้เห็นพวกมันกินอย่างเอร็ดอร่อยก็อดยิ้มไม่ได้เพราะหลี่เจียเฟิ่งไม่อยู่บ้านวันนี้ อันจิ่วเม่ยจึงรู้สึกสบายใจมากขึ้น เธอสามารถหยิบผักวิเศษในมิติออกมาใช้ได้เต็มที่ โดยไม่ต้องกังวลว่าความลับจะถูกเปิดเผยส่วนคุณย่าของเธอก็ไม่ทันสังเกตว่าผักในวันนี้มีลักษณะพิเศษคิดเพียงว่าเป็นผักสดที่ใครสักคนให้มาหลังจากได้ลิ้มลอง คุณย่าก็ถึงกับตาวาว “ผักวันนี้ช่างสดอวบน ้า อร่อยมากเลย!”“ถ้าชอบก็ทานเยอะ ๆ นะคะ หนูยังมีอีกเพียบ” อันจิ่วเม่ยรีบคีบผักใส่จานคุณย่า เสียงกรอบของผักสดยามเคี้ยวยิ่งเสริมให้อาหารมื้อนี้อร่อยจนคุณย่าวางตะเกียบไม่ลง ในที่สุดก็ต้องขอเติมข้าวอีกจานเมื่อถึงเวลาดึกสงบ อันจิ่วเม่ยเข้าไปในมิติลับของเธอ สวนผักเล็ก ๆ ในมิติแห่งนี้เต็มไปด้วยพืชผักนานาชนิดที่เธอบรรจงเพาะปลูกและดูแล
หลังจากจัดการแปลงผักเสร็จ เธอเริ่มลงมือทำแป้งจากพืชหลากชนิดเพื่อเก็บไว้ใช้ในมื้อเช้าในขั้นตอนนี้เธอต้องพิจารณาอย่างถี่ถ้วน เพราะแม้พืชในมิติเธอจะมีหลากหลาย แต่หากในโลกจริงไม่มีพืชชนิดนั้นก็อาจสร้างข้อสงสัยให้คนรอบข้างได้เช้าวันรุ่งขึ้น อันจิ่วเม่ยตื่นขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง หยิบแป้งที่เตรียมไว้ล่วงหน้าจากมิติลับด้วยความ
