รูปร่างสูงสง่าของหลี่เจียเฟิ่งในชุดทหารสีเขียวโดดเด่นสะดุดตาประกอบกับอันจิ่วเม่ยที่ดูอ่อนหวาน ทำให้ทั้งคู่ได้รับความสนใจจากเจ้าหน้าที่สถานีตั้งแต่แรก พอเห็นเขาเดินเข้ามา เจ้าหน้าที่ก็ยิ้มกว้างแล้วเอ่ยทักทายทันที“สหายจะกลับฐานทัพแล้วเหรอครับ? นั่นน้องสาวสหายหรอหน้าตาดีกันทั้งบ้านเลยนะ น้องสาวสหายแต่งงานหรือยังล่ะ?”หลี่เจียเฟิ่งชะงักเล็กน้อย ความขุ่นมัวแวบขึ้นในใจ นึกไปถึงตอนจดทะเบียนสมรสที่โรงพยาบาล วันนั้นหมอก็ทักเข้าใจผิดว่าอันจิ่วเม่ยเป็นน้องสาวของเขาเหมือนกัน‘ทำไมถึงไม่มีใครมองว่าเราเป็นสามีภรรยากันเลยนะ?’ เขาคิดในใจอย่างหงุดหงิดแม้จะอารมณ์ขุ่น แต่ด้วยหน้าที่ทหารเขาจำต้องตอบคำถามประชาชนด้วยความสุภาพ เขาฉีกยิ้มเล็กน้อย รวบรวมสติแล้วตอบกลับ“ขอบคุณนะครับ แต่เธอไม่ใช่น้องสาวผมหรอก เธอเป็นภรรยาผมครับ”คำตอบนั้นทำเอาเจ้าหน้าที่ถึงกับชะงักไป สีหน้าเก้อเขินทันทีเพราะตลอดหลายปีที่ทำงานมา เขาไม่เคยเห็นคู่สามีภรรยาคู่ไหน
จากกันด้วยท่าทางเรียบเฉยขนาดนี้ โดยเฉพาะฝ่ายหญิงที่ดูร่าเริงไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย“ฮะ ๆ ขอโทษทีนะครับ ตาผมคงฝ้าฟางแล้ว” เจ้าหน้าที่ยิ้มแหยๆ แก้เก้อหลี่เจียเฟิ่งพยักหน้ารับคำขอโทษเบา ๆ แล้วรีบเดินเข้าไปในชานชาลา ปล่อยให้เจ้าหน้าที่สถานียืนงงกับความเข้าใจผิดอยู่ตรงนั้นช่วงเวลาที่เขารอรถไฟช่างเชื่องช้าและเต็มไปด้วยความทรมานภาพอันจิ่วเม่ยตอนที่เดินจากไปยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ปล่อยค
