พนักงานขายที่สหกรณ์เดินออกมาพร้อมกับถือถุงใบใหญ่ในมือพร้อมพูดขึ้นว่า “เกือบสิบจินเลยนะ เธอจะกินหมดไหม?”“หมดแน่นอนค่ะ! ขอบคุณมากนะคะพี่สาว!” อันจิ่วเม่ยรีบจ่ายเงินตามราคาวันนี้ จากนั้นแอบยัดเมล็ดแตงโมหลากรสใส่อ้อมอกพนักงานอย่างแนบเนียน“งั้นหนูขอตัวกลับก่อนนะ คราวหน้าจะเอาผักสด ๆ มาฝากแน่นอนค่ะ” เธอกล่าวลาพร้อมรอยยิ้มสดใสพนักงานขายของที่สหกรณ์ยิ้มจนตาหยี “ได้เลยจ้ะ แวะมาหาพี่บ่อย ๆ นะจ๊ะ อยากได้อะไรบอกพี่ได้เลย พี่จะเก็บไว้ให้ทุกอย่าง!”แม้ว่าอันจิ่วเม่ยอาจไม่ได้เอาผักมาฝากทุกครั้ง แต่พนักงานขายก็ยินดีช่วยเก็บของไว้ให้ เพราะยังไงเธอก็ได้กำไรจากส่วนต่างของราคาในและราคาเต็มที่อันจิ่วเม่ยจ่ายให้ การค้าของทั้งสองฝ่ายจึงลงตัวและพอใจกันทั้งคู่“ขอบคุณค่ะ!” อันจิ่วเม่ยตอบรับอย่างร่าเริง ก่อนจะรีบออกไปซื้อเครื่องปรุงเพิ่มเติม ตั้งใจจะทำเนื้อผัดพริกให้หลี่เจียเฟิ่งติดตัวไปกินระหว่างทาง และเผื่อเพื่อนทหารในกองทัพด้วยเมื่อกลับถึงบ้าน อันจิ่วเม่ยก็ลงมือทำอาหารทันที กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่ว แต่โชคดีที่ชาวบ้านส่วนใหญ่ออกไปทำงานในทุ่งนาไม่เช่นนั้นคงแห่กันมาขอชิมแน่ ๆ
ย่าอันยิ้มกว้างอย่างภูมิใจในตัวหลานสาว เธอถือไม้เท้ามาช่วยก่อไฟ พลางฟังอันจิ่วเม่ยเล่าเรื่องที่ไปซื้อของที่สหกรณ์อย่างสนุกสนานตกเย็น หลี่เจียเฟิ่งกลับมาถึงบ้านก็สะดุดตาเข้ากับโถดินเผาใบใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้องครัว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนถ
