ามออกไป “นี่อะไรเหรอ?”อันจิ่วเม่ยซึ่งกำลังง่วนกับการทำอาหาร หันมายิ้มบาง ๆ พลางพูดขณะทำกับข้าว“อ้อ ฉันหมักเนื้อไว้ พรุ่งนี้จะทำอาหารให้คุณเอาไปกินระหว่างทำงาน และเผื่อให้เพื่อน ๆ ของคุณด้วย”หลี่เจียเฟิ่งนิ่งไปชั่วขณะ รู้สึกอบอุ่นใจอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อนเขาสร้างเงินสร้างทองให้ตระกูลหลี่มาไม่น้อย แต่กลับไม่เคยได้รับความใส่ใจอย่างนี้เลย…จนกระทั่งวันนี้เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว มองอันจิ่วเม่ยที่กำลังตั้งใจทำอาหารด้วยแววตาอ่อนโยน ‘นี่สินะ ความรู้สึกของการมีครอบครัว’ เขาคิดในใจอย่างเงียบ ๆ ใจเขาเผลออยากอยู่ที่นี่นานขึ้นสักหน่อยเป็นครั้งแรกที่ความคิดจะไม่กลับไปที่กองทัพผุดขึ้นมา ทำเอาเขาตกใจตัวเองไม่น้อยเสียงใส ๆ ของอันจิ่วเม่ยดึงเขากลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง
“ทำไมเงียบไปล่ะ คุณไม่ชอบเหรอ?” เธอเหลือบมองเขาอย่างลังเล นึกว่าเขาอาจไม่พอใจที่เธอใช้เงินไปกับการเตรียมอาหารหลี่เจียเฟิ่งรีบดึงสติกลับมาพูดน ้าเสียงนุ่มนวล “เปล่าหรอก…กลัวว่าเธอจะเหนื่อย เห็นทำหลายอย่าง”อันจิ่วเม่ยยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ “ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว อีกอย่างคุณย่าก็มาช่วยด้วย สนุกจะตายค่ะพรุ่งนี้จะฉันเตรียมให้คุณหลายอย่างเลยนะ”“อากาศก็ร้อนแบบนี้ เธอไม่ต้องเตรียมมากมายหรอก…” หลี่เจียเฟิ่งพึมพำขณะพับแขนเสื้อขึ้น เตรียมจะเข้ามาช่วยเธอหั่นผักดวงตาเขาชำเลืองมองเนื้อในโถดินเผาเธอคงใช้เวลาทั้งวันเพื่อเตรี
