ยมมัน แถมยังต้องทำมื้อเย็นอีก เขาไม่เคยนึกเลยว่าเธอจะลงแรงทำให้เขาโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ“ฉันไม่เหนื่อยหรอก” อันจิ่วเม่ยยิ้มกว้าง “เดี๋ยวคุณไปถึงแล้วอย่าลืมเขียนจดหมายมาบอกด้วยนะ ฉันจะได้เตรียมส่งของไปให้บ่อย ๆ ”หลี่เจียเฟิ่งได้แต่พยักหน้ารับอย่างเงียบ ๆ เขาก้มหน้าหั่นผักไปอย่างตั้งใจ แต่อันจิ่วเม่ยก็ไม่ติดใจความเงียบนี้ เธอยังคงฮัมเพลงเบาๆ อย่างร่าเริงไปตลอดการทำอาหารในขณะที่หลี่เจียเฟิ่งกังวลที่ต้องจากไปในไม่ช้า อันจิ่วเม่ยกลับดูสดใสราวกับเบิกบานใจ เธออดนึกไม่ได้ว่าการแต่งงานครั้งนี้ช่าง
สบายใจยิ่งนัก สามีเองก็ไม่อยู่บ้านบ่อยนัก ซ ้ายังส่งเงินมาให้เธอทุกเดือนความรู้สึกที่ไม่ต้องคอยระวังสายตาของหลี่เจียเฟิ่งช่างเป็นความสุขที่หาจากไหนไม่ได้เลย!คืนนั้นหลี่เจียเฟิ่งนอนกระสับกระส่ายอย่างผิดปกติ แม้จะได้ยินเสียงลมหายใจสม ่าเสมอของอันจิ่วเม่ยจากเตียงข้าง ๆ แต่ใจเขากลับไม่อาจสงบลงได้ ความกังวลแล่นพล่านในอกทั้งที่รู้ว่าได้ทำทุกอย่างเต็มที่แล้ว แถมอันจิ่วเม่ยก็สามารถดูแลตัวเองได้ดี แต่ทำไมถึงยังรู้สึกห่วงใยไม่หาย?หลี่เจียเฟิ่งพลิกตัวไปมาบนเตียง พยายามหาคำตอบให้กับความรู้สึกประหลาดนี้ สุดท้ายก็สรุปว่าคงเป็นเพราะความรับผิดชอบที่มาพร้อมกับการมีครอบครัวนั่นเองเมื่อนอนไม่หลับ เขาจึงลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ ย่องออกไปที่ลานบ้าน จัดการเล้าไก่เป็ดให้แน่นหนา ป้องกันลมแรง จากนั้นก็หันไปมองกำแพงบ้านด้วยสาย
