ฟิ่งเช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่ยวี่เฟยและเพื่อน ๆ มาช่วยอันจิ่วเม่ยเตรียมงาน ก็เริ่มคุยกันถึงเรื่องของซื่อหง ทุกคนต่างดีใจกับเพื่อนสาวตัวเองที่หลุดพ้นสักที“ซื่อหง รังแกเธอมาตั้งหลายปี ในที่สุดเธอก็ได้แก้แค้นซะที!”“ใช่แล้ว เลี้ยงลูกเสียจนเสียคน แล้วยังจะมาหวังให้ลูกเลี้ยงที่แต่งออกไปแล้วมาดูแลอีก หน้าด้านจริง ๆ”พวกเธออยากจะพูดว่าย่าอัน ก็ควรให้ซื่อหงเลี้ยงดูด้วย แต่ตอนนี้อันจิ่วเม่ยป็นคนดูแลอยู่ ซึ่งก็นับว่าดีมากแล้ว แต่นึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างย่าอันกับอันจิ่วเม่ยก็เลยไม่ได้พูดออกมา
พวกเธอไม่ได้มีเจตนาร้าย แค่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้เท่านั้น แต่ถ้าพูดออกไปแล้วทำให้อันจิ่วเม่ยนหรือคุณย่าเพื่อนตนเองเสียใจ ก็คงไม่ดีแน่ดังนั้น ทุกคนจึงเปลี่ยนเรื่องคุยกันแทน “ทำไมเธอถึงเตรียมอาหารเยอะจัง เชิญคนมาเยอะเหรอ?”อันจิ่วเม่ย พยักหน้าแล้วอธิบายอย่างกระตือรือร้น “ฉันต้องเชิญคนจากตระกูลหลี่ พวกเธอสามคน ลุงมู่เฉิน ผู้นำหมู่บ้านกับภรรยาของเขา และเพื่อนของหลี่เจียเฟิ่งด้วยนะ การสร้างบ้านครั้งนี้ราบรื่นได้ก็เพราะพวกเขาช่วยกันทั้งนั้นเลย!”สาวน้อยทั้งสามได้ยินดังนั้นก็เข้าใจทันที ใบหน้าเปื้อนยิ้มด้วยความปลาบปลื้ม คนอื่น ๆ ที่ได้รับเชิญล้วนเป็นญาติหรือคนที่ช่วยเหลือในการสร้างบ้านแต่พวกเธอทั้งสามกลับไม่ได้ช่วยอะไรมากนักแต่ก็ยังได้รับเชิญนั่นแสดงว่าอันจิ่วเม่ยคงนับพวกเธอเป็นเพื่อนแล้วสินะด้วยความดีใจ พวกเธอจึงยิ่ง
