จากไปก็คงหลับตาอย่างสบายใจได้แล้วเธอหันไปพูดกับหลี่เจียเฟิ่งว่า “พอลูกหมาบ้านยวี่เฟยหย่านมแล้ว ฉันจะรีบเอามาเลี้ยงทันที บ้านนี้ต้องมีหมาเฝ้าบ้านถึงจะดี คืนก่อนถ้าไม่มีเธออยู่ แล้วก็ซื่อหงเกิดเรื่อง ฉันนอนหลับสนิทขนาดนี้ของในบ้านหายหมดก็ไม่รู้ตัว!”เธอรู้สึกหงุดหงิดนิด ๆ การนอนหลับสบายเกินไปก็น่ารำคาญเหมือนกัน ถ้าเสียงไม่ดังมากก็ไม่ตื่นเลยหลี่เจียเฟิ่ง“…”หลี่เจียเฟิ่งชะงัก ก่อนจะหลุดขำกับท่าทางจริงจังที่บอกว่าตัวเองนอนหลับสบาย พักใหญ่ถึงรู้ตัวว่ายิ้มกว้างจนแทบจะถึงหูก็รีบเก็บรอยยิ้มแล้วทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ย่าอันห็นภาพนั้นเข้าพอดี อดขำในใจไม่ได้ เด็ก ๆ นี่ก็ยังเด็กอยู่จริง ๆ ขี้อายกันง่าย ๆโดยเฉพาะหลานสาวของเธอ ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยเมื่อไหร่นะเธอจะได้อุ้มเหลนสักที?
พรุ่งนี้บ้านมีงานเลี้ยง อันิจ่วเม่ยต้องเริ่มเตรียมอาหารตั้งแต่วันนี้แล้ว เธอวางแผนจัดโต๊ะสองโต๊ะ โต๊ะหนึ่งสำหรับครอบครัวตระกูลหลี่ยวี่เฟยและคุณย่าและคนอื่น ๆ อีกโต๊ะสำหรับเพื่อน ๆ ของหลี่เจียเฟิ่งแยกกันแบบนี้จะได้ไม่วุ่นวาย และไม่ต้องให้เพื่อน ๆ เห็นความน่าอายของครอบครัวตระกูลหลี่ เป็นการรักษาหน้าให้หลี่เจียเฟิ่งไปในตัวแม้จะตัดญาติกับครอบครัวตระกูลหลี่ไปแล้ว แต่ก็ยังต้องมีการไปมาหาสู่กันอยู่ไม่เพียงแค่ต้องไปมาหาสู่ ในฐานะลูกสะใภ้ อันจิ่วเม่ยยังต้องทำตัวให้ดีด้วย ไม่ให้ใครจับผิดได้ จะได้ไม่สร้างปัญหาให้หลี่เจียเ
