ระหว่างทางหลี่เจียเฟิ่งก็แวะซื้อเนื้อหมูจากเฟยหมิงติดไม้ติดมือกลับบ้านด้วย จะได้ไม่ต้องเข้าเมืองไปซื้ออีกรอบในอีกสองวันตอนนี้อันจิ่วเม่ยทำได้แค่เตรียมพื้นที่ กำจัดพวกวัชพืชและเศษหญ้าออกเท่านั้น เธอตั้งใจจะไปอ่านคู่มือเพาะปลูกที่เธอเจอในมิติในคู่มือนั้นสอนทุกอย่าง ในยุคนี้เธอยังหาหนังสืออ่านไม่ได้จึงต้องไปพึ่งหนังสือโกดังลับในมิติก่อน พอถึงบ้านหลี่เจียเฟิ่งเห็นอันจิ่วเม่ยกำลังพรวนดินอยู่ในสวนหลี่เจียเฟิ่งรีบเข็นจักรยานไปเก็บแล้วเข้าไปช่วยอันจิ่วเม่ย หญิงสาวบอกว่าดินไม่ค่อยอุดมสมบูรณ์เธอจะหาวิธีปรับสภาพดินก่อนตอนนี้ทำได้แค่จัดการพื้นที่ไปก่อนสองคนช่วยกันงานก็เสร็จเร็วขึ้นพอตกเย็น ลานหน้าบ้านก็คึกคักด้วยกิจกรรมของทุกคน หลี่เจียเฟิ่งกับอันจิ่วเม่ยช่วยกันขนเฟอร์นิเจอร์ไม้เก่าออกมาทาน ้ามันรักษาเนื้อไม้ ตั้งใจว่าจะตากไว้คืนนี้เพื่อให้พร้อมใช้งานในวันพรุ่งนี้ คุณย่านั่งอยู่บนม้านั่งไม้ มือไม่ว่างจากการสานตะกร้าไม้ไผ่ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน ้ามันรักษาเนื้อไม้ ยวี่เฟยก็เดินเข้ามาในลานบ้าน“สวัสดีค่ะคุณย่า สหายหลี่ อันจิ่วเม่ย” เสียงทักทายแจ่มใสของยวี่เฟยทำให้ทุกคนหันไปต้อนรับด้วยรอยยิ้ม เธอเดินตรงไปหาอันจิ่วเม่ยที่กำลังก้มหน้าก้มตาทาน ้ามันให้เก้าอี้ไม้ตัวเก่า
“น้องจิ่วเม่ย มีข่าวดีมาบอก!” ยวี่เฟยพูดอย่างตื่นเต้น “ทั้งพ่อและแม่ฉันเห็นด้วยแล้วนะ บอกว่าเธอจะมาเอาเมื่อไหร่ก็
