ได้ แค่ลูกหมูยังเล็กอยู่ ต้องรออีกสักพัก”“ขอบคุณมากนะพี่ยวี่เฟย นั่งก่อนเถอะค่ะ ” อันจิ่วเม่ยรีบลุกไปเชิญให้ยวี่เฟยนั่งที่ม้านั่งอีกตัว ก่อนจะวิ่งเข้าครัวไปชงน ้าหวานมาให้ดื่ม แล้วกลับมาทำงานต่อยวี่เฟยประคองแก้วน ้าหวานด้วยสองมือ จิบอย่างช้าๆ ด้วยความเอร็ดอร่อย “อ้อ แล้วก็มีอีกเรื่อง” เธอเอ่ยขึ้น “ฉันเผลอเล่าให้แม่ฟังว่าเธอจะปลูกผัก แม่บอกว่าบ้านเรามีเมล็ดพันธุ์เหลือเยอะ เธอจะมาเอาตอนไหนก็ได้”ดวงตาของอันจิ่วเม่ยเป็นประกายวาววับ นี่เป็นโชคดีที่ไม่คาดฝันเธอกำลังกังวลว่าจะหาเมล็ดพันธุ์จากที่ไหนดี เธอไม่อยากจะใช้ของในมิติเพราะกลัวจะอธิบายที่มาไม่ได้ แต่ยวี่เฟยกลับช่วยแก้ปัญหานี้ให้โดยไม่รู้ตัว“พี่ยวี่เฟย พี่น่ารักที่สุดเลย รักพี่จัง!” อันจิ่วเม่ยทำมือเป็นรูปหัวใจ พร้อมกับส่งจุ๊บในอากาศให้เพื่อนสาว แม้เธอจะไม่เข้าใจท่าทางประหลาดนั้น ทแต่มันก็น่ารักจนยวี่เฟยถึงกับหน้าแดงก ่าด้วยความเขินอายเล็กน้อย“ฮิ ๆ ไม่เป็นไรหรอก เมล็ดพันธุ์ผักทุกบ้านก็มีกันทั้งนั้นแหละ ถ้าบ้านฉันมีไม่พอ ก็ไปขอซื้อจาก เหม่ยลี่กับผิงผิงได้อีก”
หลี่เจียเฟิ่งที่นั่งทาสีน ้ามันอยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทางแปลก ๆ ของเธอถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าเธอจะน่ารักขนาดนี้เวลาอยู่กับเพื่อนสนิทพอรู้ตัวว่ากำลังคิดอะไรอยู่ หลี่เจียเฟิ่งก็รีบเบือนสายตาไปทางอื่นทันที ใบหูแดงระเรื่อเป็นครั้งแรกในชีวิตยามค ่าคืนเริ่มย่างกรายเข้ามา แสงไฟสลัวทำใ
