คุณมาทำอะไรที่บ้านฉัน? ฉันย้ายออกไปแล้วยังตามมาอีก คุณนี่มันเหมือนกับกาวไม่มีผิด!”อันจิ่วเม่ยออกมาด่าทันที บริเวณนี้ค่อนข้างโล่ง ไม่ค่อยมีบ้านคนอยู่ นี่ก็เป็นเหตุผลที่ซื่อหงแอบมาขโมยของดึก ๆ
“ขาฉันหักแล้ว! พาฉันไปโรงพยาบาลเร็ว! ไม่งั้นฉันจะฟ้องว่าเธอทารุณแม่เลี้ยงนะ!”พอได้ยินแบบนี้ อันจิ่วเมย่ถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโมโหขโมยบุกเข้าบ้านแล้วตกลงมาขาหักยังจะให้พาไปหาหมออีก เธอดูเหมือนคนโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ?“จะฟ้องก็ไปฟ้องสิ จะฟ้องใครก็ตามใจ ขาคุณบาดเจ็บแบบนี้ จะให้ฉันไปตามผู้นำหมู่บ้านมาไหมล่ะ? อยากรู้จริง ๆ ว่าใครจะยอมรับพฤติกรรมโจรอย่างคุณได้” อันจิ่วเม่ยพูดอย่างไม่เกรงกลัวแต่เดิมทีพวกเขาย้ายออกมาแล้ว ต่างคนต่างอยู่ ไม่ยุ่งเกี่ยวกันนั่นคือจุดจบที่ดีที่สุด แต่ซื่อหงกลับไม่รู้จักพอ พวกเขาเพิ่งย้ายมาได้แค่วันเดียว ก็มาก่อเรื่องแล้ว ถ้าไม่สั่งสอนให้หลาบจำเสียหน่อย คงไม่ได้แล้ว“อย่า ๆ ๆ ฉันล้อเล่นน่ะ ตอนนี้ฉันปวดมากเลย เห็นแก่ที่ฉันเลี้ยงดูเธอมา ช่วยพาฉันไปหาหมอหน่อยเถอะนะ” ซื่อหงปวดจนตัวสั่นแต่ในใจด่าคู่สามีภรรยานี้นับร้อยครั้ง ไม่รู้จะสร้างกำแพงสูงขนาดนี้ทำไมแน่นอนว่าการพาซื่อหงไปโรงพยาบาลย่อมเป็นไปไม่ได้ ทำกับย่าและเธอไว้แสบขนาดนี้ ถ้าเธอช่วยก็จะโง่เกินไปแล้ว อันจิ่วเม่ยบอกให้หลี่เจียเฟิ่งเฝ้าซื่อหงไว้ก่อน จากนั้นเธอก็เข้าไปในบ้านเพื่อหาผ้า
มาอุดปาก ไม่ให้ส่งเสียงรบกวนชาวบ้าน แล้วเอาเ
