จ้องมองอันจิ่วเม่ยด้วยแววตาอ่อนโยน ราวกับรู้ว่าหญิงสาวจะเป็นแม่คนใหม่ของลูกๆ“จริงสิ บ้านพี่พอจะมีลูกไก่ ลูกเป็ดที่เพิ่งฟักใหม่ๆ บ้างไหมคะ?”อันจิ่วเม่ยถามพลางอุ้มลูกสุนัขตัวหนึ่งขึ้นมากอด
“ฉันอยากซื้อไปเลี้ยงที่บ้าน แล้วก็….” เธอกอดลูกสุนัขแน่นขึ้นอีกนิด “อยากขอซื้อลูกหมาสักสามตัวด้วย ไว้เฝ้าบ้านค่ะ”ยวี่เฟยหัวเราะเบาๆ “บ้านฉันมีทุกอย่างที่เธอต้องการเลย แต่ฉันตัดสินใจเองไม่ได้” เธอลูบหัวลูกสุนัขในอ้อมแขนเพื่อน“แต่เห็นท่าทางเธอแล้ว พ่อฉันต้องยอมแน่ ๆ” ยวี่เฟยยิ้ม “ช่วงนี้พ่อกำลังกังวลว่าจะจัดการลูกสุนัขยังไงดี ให้คนอื่นไปก็กลัวเขาไม่ดูแล กลัวเอาไปเลี้ยงทิ้งขว้าง พอโตก็อาจจะเอามากิน แต่ถ้าไม่ให้ใคร บ้านเราก็เลี้ยงไม่ไหว”“เดี๋ยวรอตอนเย็นพ่อแม่กลับมา ฉันจะช่วยถามให้นะ”บ้านยวี่เฟยเลี้ยงหมามาตลอด พ่อของเธอชอบหมามาก ที่บ้านเลี้ยงหมาไว้ตั้งสามตัว เลี้ยงดูอย่างดีด้วยในยุคสมัยที่คนส่วนใหญ่ยังกินไม่อิ่มท้อง ครอบครัวชาวนาที่สามารถเลี้ยงหมาได้ตั้งหลายตัวแบบนี้ นอกจากจะเป็นคนรวยมาก ๆแล้ว ก็ต้องเป็นเพราะรักหมาจริง ๆ แน่นอน“ฉันสัญญาว่าจะเลี้ยงเหมือนเป็นครอบครัวตัวเอง”อันจิ่วเม่ยพูดอย่างจริงจัง เธออยากเลี้ยงสุนัขพื้นเมืองแท้ ๆ แต่อยู่ในเมืองเลี้ยงไม่ได้ จึงต้องเลี้ยงแมวแทน คราวนี้เธอจะไม่พลาดโอกาสแน่นอนยวี่เฟยหัวเราะ “เธอเหมือนพ่อฉันเลย พ่อบอกว่าหมาที่บ้านมีศักดิ์ศรีเท่าฉันกับพี่ชาย เป็นลูกของเขาเหมื
