งมาที่เธอ ไม่แน่ใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่“ไปที่ห้องโถงกันเถอะ ฉันจะเล่าเรื่องที่ย่าคุยกับฉันวันนี้ให้ฟัง”เธอเดินนำหน้าเข้าไปในห้องโถง ตั้งใจจะคุยกันในนั้น
ตอนนี้พวกเขามีบ้านใหม่ ไม่ต้องเบียดกันอยู่ในห้องเล็ก ๆเหมือนก่อน ที่อยู่กว้างขวางขึ้น ทำให้รู้สึกเบิกบาน จิตใจเธอก็ปลอดโปร่งขึ้นตาม ไม่มีอะไรจะมาทำให้เธอท้อแท้ได้อีกเมื่อเข้ามาในห้องโถง เฟอร์นิเจอร์เก่าคร ่าคร่าที่วางอยู่ชวนให้รู้สึกถึงความเก่าแก่ ใครที่เข้ามาก็จะสังเกตได้ทันทีถึงอายุของมัน แต่เธอกลับไม่ได้ใส่ใจมากนักอันจิ่วเม่ยหยิบเก้าอี้เล็ก ๆ มานั่ง และเริ่มเล่าเรื่องที่ย่าบอกเกี่ยวกับชาติกำเนิดของเธอให้หลี่เจียเฟิ่งฟังเมื่อเล่าจบ อันจิ่วเม่ยถามด้วยน ้าเสียงกังวล “เรื่องนี้จะส่งผลกระทบกับคุณไหมคะ?”หลี่เจียเฟิ่งฟังอย่างตั้งใจ เขาไม่คิดว่าชาติกำเนิดของอันจิ่วเม่ยจะกลายเป็นจุดอ่อนให้ซื่อหงใช้ข่มขู่ย่าอันได้ แต่เขาก็เข้าใจว่าคนรุ่นเก่ามักจะกลัวเรื่องพวกนี้มากกว่าหลังจากคิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขาตอบด้วยน ้าเสียงเรียบนิ่ง“ไม่น่าจะมีผลอะไร ไม่มีหลักฐานชัดเจนอะไรที่บ่งชี้ แม้จะมีการพิสูจน์อะไรออกมาได้ ก็เป็นเรื่องของครอบครัวทางคุณตายายฝั่งแม่ ไม่เกี่ยวกับตัวคุณเท่าไหร่”อันจิ่วเม่ยพยักหน้า “งั้นก็ดีค่ะ ฉันเองก็คิดแบบนั้น แต่ที่เล่าก็เพราะกลัวจะส่งผลกระทบถึงคุณ อยากให้คุณรู้ไว้ก่อน ถ้าได้ยินใครพูดอะไรจะได้ระวังตัว ไม่ให้ใครมาหลอกได้”
ห
