อนกินข้าวเขาจะได้กำชับไปแล้ว แต่พอกลับไปคงต้องกำชับอีกรอบ เผื่อพวกเธอจะจำไม่ได้ซะอย่างงั้นอันจิ่วเม่ยรีบตอบกลับอย่างนุ่มนวล “พี่รอง พี่อย่าพูดแบบนั้นเลยเราเป็นครอบครัวเดียวกัน มาเยี่ยมเยียนกันก็เป็นเรื่องปกติ อีกอย่างเจียลี่อาจดูซุกซนไปบ้าง แต่นิสัยแท้จริงของเธอเป็นเด็กดีนะ ทั้งเสวี่ยเหยาและซานซานก็เหมือนกัน ฉันชอบพวกเธอมาก อยากให้พวกเธอมาเล่นด้วยกันบ่อย ๆ ด้วยซ ้า”
ในเนื้อหานิยายที่อันจิ่วเม่ยเคยอ่าน เสวี่ยเหยาและซานซานเป็นลูกของลี่เฟย แต่กลับถูกละเลยบ่อยครั้ง ทำให้ทั้งสองเด็กสนิทกับหลี่ฉีหมิ่นมากกว่า ด้วยความใกล้ชิดนั้นพวกเธอจึงได้รับนิสัยบางอย่างมาจากอารองแทนที่จะเป็นพ่อแม่ของตนเองส่วนเจียลี่ ซึ่งเดิมทีเป็นเด็กน่ารักและไร้เดียงสา กลับถูกแม่ของเธอ อวี้หลันผลักดันให้ไปสนิทกับป้าสะใภ้ใหญ่ เพราะหวังว่าสักวันเมื่อบ้านหลังใหญ่ได้รับอะไรดี ๆ มา ของเหล่านั้นอาจจะเผื่อแผ่มาถึงเธอและครอบครัวอันจิ่วเม่ยจงใจพูดถึงแค่สามคนนี้ เพื่อไม่ให้หลี่ฉีหมิ่นรู้สึกว่าเธอใจแคบหรือโกรธเคืองเด็ก ๆ ที่ยังไม่รู้ความพอได้ยินอย่างนั้นหลี่ฉีฟู่ก็โล่งใจ จึงยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นถ้าเธอมีงานทำไม่ทัน ก็ไปเรียกพวกเธอมาช่วยได้นะ ถึงพวกเธอจะยังเด็ก แต่ก็ทำงานคล่องแคล่วอยู่”“ได้ค่ะ ขอบคุณพี่ชายคนที่สองมาก ๆ !”อันจิ่วเม่ยยิ้มบาง ๆ เธอเดินออกไปส่งหลี่ฉีหมิ่น เมื่อหันกลับมาก็พบกับสายตาเหม่อลอยของหลี่เจียเฟิ่งที่จ้อ
