เป็นไรครับพี่ชาย พวกเราซื้อเฟอร์นิเจอร์มือสองมาแล้ว ล้าง ๆ หน่อยก็ใช้ได้ ของใหม่พวกนี้พี่เอาไปขายดีกว่า จะได้เงินด้วย”อวี้หลันรู้สึกพอใจมาก แต่แล้วก็ได้ยินผัวโง่ของเธอพูดว่า “เราเป็นพี่น้องกัน จะมาเกรงใจอะไรกัน? พี่ทำเฟอร์นิเจอร์พวกนี้มาให้โดยเฉพาะ ก็ไม่ได้แพงอะไรนักหรอก แค่ไม้ไม่กี่แผ่น อย่ามาเกรงใจเลย ถือเป็นของขวัญบ้านใหม่ของแกล่ะกัน มาช่วยกันยกไปบ้านใหม่ของแกเลยดีกว่า”ว่าแล้วเขาก็ยกโต๊ะขึ้นมาก่อน พร้อมกับส่งสัญญาณให้หลี่เจียเฟิ่งไปยกตู้ที่วางอยู่ด้านหลังพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว หลี่เจียเฟิ่ง ก็ไม่พูดอะไรอีกเขายกตู้ไปต่อหน้าต่อตา อวี้หลัน“โอ๊ย! บ้าบอคอแตกชัด ๆ ! ”
ตอนคนอื่นอยู่เธอไม่กล้าส่งเสียง พอคนไปหมดเธอก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด่าอุบอิบ ลูกสาวสองคนเข้ามาช่วยพยุงแต่โดนผลักไปปากก็บ่นว่าไม่อยากอยู่กับไอ้ผู้ชายหัวไม้นั่นแล้ว!คนอื่น ๆ เห็นแล้วก็ไม่แปลกใจ ไม่มีใครสนใจ ปล่อยให้เธอนั่งอาละวาดอยู่บนพื้นพอไปถึงบ้านใหม่ อันจิ่วเม่ยก็มอบน ้าตาลแดงสองก้อนกับถุงลูกอมเล็ก ๆ ให้เป็นของขอบคุณ เขาไม่อยากรับไว้ แต่หลังจากเกรงใจกันไปมาสักพัก ก็รับไว้ในที่สุด นี่เป็นขนมที่เด็ก ๆ ชอบ เอากลับไปให้ลูกสาวกับหลาน ๆ กินได้หลังจากรับของไปแล้วหลี่ฉีหมิ่นก็พูดอย่างเก้อเขินว่า “เจ้าสามน้องสะใภ้ วันนี้ที่เจียลี่กับหลาน ๆ มารบกวนพวกเธอ อย่าได้ใส่ใจไปเลยนะ พอกลับไปฉันจะสั่งสอนเธอไม่ให้มาวุ่นวายกับพวกเธออีก”แม้ว่าก่
