งแล้ว หลี่เฉินฟู่และลูกชายคนโตนั้นเหมือนกันราวกับแกะไม่ต่างกันเลยสักนิด ทั้งคู่ต่างมีนิสัยหน้าไหว้หลังหลอก พูดจากลับกลอก สร้างภาพต่อหน้าผู้อื่น ช่างสมเป็นพ่อลูกกันเสียจริงทุกคนในบ้านนี้อยู่ร่วมกันมาหลายปี รู้จักนิสัยกันดีเหมือนหลังมือกับหน้ามือ เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เฉินฟู่ก็ไม่มีใครเอ่ยอะไร ต่างคนต่างพยักหน้ารับคำแล้วแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเงียบเชียบหลี่ฉีหมิ่นเรียกลูกสาวของเขาเข้ามากำชับด้วยน ้าเสียงเข้ม“ลูกอย่าไปฟังป้าสะใภ้ใหญ่มากเกินไปนะ ต่อจากนี้ไม่ต้องไปกวนอาสามที่บ้านอีก เข้าใจไหม?” เขาพูดพร้อมกับทำหน้าดุใส่ลูกสาวหลี่ฉีหมิ่นรู้ดีว่าพ่อแม่และพี่ชายพี่สะใภ้กำลังคิดอะไร แต่เขาไม่อยากทำตามแผนนั้น น้องสามดูแลครอบครัวมานานขนาดนี้ ตอนนี้
ก็แต่งงานออกไปมีครอบครัวของตัวเองแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องมาช่วยเลี้ยงลูกให้คนอื่นอีก“แต่แม่เป็นคนบอกให้หนูไปกับพี่ชาย…” เจียลี่ตอบเสียงเบาขณะที่หลี่ฉีหมิ่นถึงกับกุมขมับด้วยความปวดหัวขณะนั้นอวี้หลันที่เพิ่งจะก้าวออกจากห้องมา เมื่อเห็นสีหน้าบึ้งตึงของสามีก็สะดุ้งเฮือก ราวกับว่าเขาถูกผึ้งต่อย“อวี้หลัน เธอให้เจียลี่ไปบ้านเจ้าสามทำไม?” เขาถามอย่างไม่พอใจได้ยินดังนั้น อวี้หลันโกรธจัดจนแทบจะมีควันออกจากหู“นั่นเป็นความต้องการของพ่อแม่คุณเองนะ! แล้วนี่มันก็ดีต่อครอบครัวเราด้วย ตั้งแต่เจ้าสามไปครอบครัวเราก็ลำบากขึ้นไปอีกฉันทำเพื่อครอบครั
