เจียลี่รีบวิ่งเข้ามาเล่าเรื่องราวอันชวนปวดหัวที่เกิดขึ้นกับอันจิ่วเม่ยให้ฟังอย่างละเอียด หลี่เจียเฟิ่งฟังจบก็เอ่ยด้วยน ้าเสียงเยือกเย็นราวน ้าแข็ง “กลับไปซะ เดี๋ยวตอนเย็นฉันจะไปจัดการเอง”เพียงประโยคสั้น ๆ จากอาสาม ทำเอาเจียลี่และคนอื่น ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง พวกเขาสบตากันด้วยความหวาดหวั่นก่อนจะรีบวิ่งหนีไปราวกับเห็นวิญญาณอันจิ่วเม่ยยิ้มกริ่มอย่างภาคภูมิใจ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับขณะเล่าให้สามีฟังด้วยน ้าเสียงสดใส “ฮ่า ๆ ฉันใช้ลูกอมแค่ไม่กี่เม็ดเอง แลกกับแรงงานขนของทั้งหมดมาให้เราเลยนะ เด็ก ๆ พวกนั้นช่างว่าง่ายจริง ๆ ”“คุณไปจัดการไก่ป่าที่เหลือนั่นก่อนนะ ฉันจะไปเตรียมอาหารไว้วันนี้กินเป็นไก่ตุ๋นกันดีกว่า จะได้บำรุงคุณย่าด้วย แถมวันนี้ฉันยังมีเรื่องตื่นเต้นมาเล่าให้คุณฟังด้วย”เมื่อกี้ยุ่งอยู่กับการจัดการเด็กๆ จนลืมเรื่องที่เธอกับคุณย่าคุยกันไป เธอรู้สึกว่าจำเป็นต้องอธิบายให้หลี่เจียเฟิ่งเข้าใจ เพื่อให้เขารับรู้เรื่องราวทั้งหมด นี่แหละคือวิถีของคู่สามีภรรยาที่ดี ต้องแบ่งปันทุกอย่างกัน!“อืม” หลี่เจียเฟิ่งพยักหน้ารับ ใบหน้าเคร่งขรึมคลายความเข้มงวดลงเล็กน้อย
ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านในอกของเขา เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเต็มใจจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังแม้ว่าเขาอาจจะไม่จำเป็นต้องรู้ทุกรายละเอียดก็ตาม แต่การที่เธอเต็มใจจะเปิดใจเล่า แสดงถึงความไว้วางใจอย่างสุดหัวใจ…ความรู้สึกที่ได้รับความไว้วาง
