ใจจากคนที่เขาแคร์ที่สุด ช่างหอมหวานเหลือเกินหลังจากเตียงถูกย้ายมาแล้วอันจิ่วเม่ยก็พยุงย่าอันไปพักผ่อนราวกับกำลังประคองแก้วแตกง่าย ก่อนหน้านี้ย่าหลานทั้งสองมีปัญหาขัดแย้งกันทำให้ต่างฝ่ายต่างรู้สึกไม่ดีราวกับกินยาขมทั้งกระปุกโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออันจิ่วเม่ยรู้ว่าย่าอันเต็มใจจะขึ้นเขาไปจบชีวิตตัวเองเพื่อเธอ ความรู้สึกซาบซึ้งใจในใจเธอนั้นไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดได้ ราวกับมีดอกไม้ผลิบานในหัวใจก่อนหน้านี้เธอเคยโกรธและแสดงอารมณ์ไม่ดีกับย่าอัน ตอนนี้นึกย้อนกลับไปก็รู้สึกละอายใจมากจนอยากจะมุดดิน หลังจากนี้เธอจะต้องชดเชยให้ย่าอันให้ดีก่อนหน้านี้ในขณะที่ลูกหลานตระกูลหลี่กำลังช่วยเธอย้ายของราวกับมดงาน อันจิ่วเม่ยก็ได้ช่วยทำแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ย่าอันอย่างง่าย ๆ ราวกับหมอมือทองหลังจากทำอาหารเสร็จแล้ว เธอก็ไม่ยอมให้ย่าอันลุกขึ้นมา แต่นำอาหารไปเสิร์ฟที่ข้างเตียงให้ย่าอัน
ที่บ้านตระกูลหลี่ บรรยากาศอึมครึมราวกับมีเมฆดำปกคลุม เมื่อเหล่าผู้ใหญ่ที่หวังจะส่งเด็ก ๆ ไปอยู่บ้านใหม่ เห็นพวกเขากลับมาพร้อมสีหน้าหงอยเหงา“ไม่ใช่บอกให้พวกเธอไปอยู่ที่นั่นหรอกหรือ ทำไมถึงกลับมาอีกล่ะ?” น ้าเสียงไม่พอใจของลี่เฟยดังขึ้นลี่เฟยจ้องเขม็งไปที่เพ่ยอิงด้วยความไม่พอใจราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ลูกชายของเธอโง่เหมือนควาย ลูกสาวสองคนก็ยังเด็กเหมือนลูกหมา ลูกสาวอีกคนของน้องชายคนรองก็ยังไม่เป็นโล้เป็นพายคนเดียวที่พอจะหวังได้ก็มี
