แต่เพ่ยอิง และคนเดียวที่พอจะตำหนิได้ก็มีแต่ เพ่ยอิงเช่นกันเพ่ยอิงยืนนิ่ง หัวใจบีบรัดด้วยความโกรธและน้อยใจราวกับถูกฟ้าผ่า เธอไม่ได้ทำอะไรผิด แต่กลับต้องมารับกรรมเสียอย่างนั้น“หลี่…” เธอเกือบหลุดปากเรียกชื่อหลี่เจียเฟิ่ง แต่รีบกลืนคำพูดลงคอ ด้วยรู้ว่าต้องระวังคำพูดเพราะตอนนี้เธออยู่ในตระกูลหลี่“อาสามไม่ให้ที่นั่น ตกเย็นเขาจะมาพูดเอง” เธอตอบอย่างหงุดหงิดเธอเกือบจะเรียกชื่อหลี่เจียเฟิ่งออกมา แต่ตอนนี้เธออยู่ในตระกูลหลี่แล้วจะต้องระวังคำพูดตัวเอง
ลี่เฟยแค่นเสียงเย็นชาราวน ้าแข็ง ก่อนจะหันไปหาแม่สามีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“แม่ ดูสิ น้องสามนี่มันแย่จริง ๆ ” น ้าเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ“เขาก็เป็นอาคนหนึ่งนะ สร้างบ้านใหม่หรูหราแล้วให้หลานชายหลานสาวไปอยู่สักหน่อยมันจะเป็นไรไป? เขาแยกครอบครัวออกไปแล้ว แต่ไม่ได้ตัดญาติขาดมิตรซะหน่อย หรือว่าจะไม่ไปมาหาสู่กันจริง ๆ ”ในใจของลี่เฟยนั้นชัดเจน บ้านใหม่จะไม่มีส่วนของเธอก็ช่างมันแต่ลูก ๆ ของเธอจะต้องได้ไปอยู่ที่นั่นให้ได้!ส่วนชิวหรงนั้น เดิมทีก็คิดว่าไม่มีอะไรน่าตกใจ ตอนที่ลี่เฟยเสนอให้หลาน ๆ ไปอยู่บ้านของหลี่เจียเฟิ่ง เธอก็คาดเดาได้ว่าเขาคงไม่มีทางยอม การที่เด็ก ๆ ถูกไล่กลับมาจึงเป็นเรื่องที่คาดการณ์ได้แต่ตอนนี้ฟังลี่เฟยพูดแบบนี้ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าลูกชายคนที่สามทำเกินไปจริง ๆ แค่แยกครอบครัวเท่านั้น ไม่ใช่ตัดญาติขาดมิตรนี่นาให้หลานชายหลานสาวไปอยู่สั
