กหน่อยจะเป็นไรไปเชียว?ในตอนนั้น เพ่ยอิงก็รีบช่วยเสริมด้วยน ้าเสียงน้อยใจ “อย่าว่าแต่อยู่เลย พวกเราไปนานขนาดนี้ก็เพราะช่วยอาสามกับอาสะใภ้ย้ายบ้าน ทำงานจนหลังแทบหัก อาสะใภ้เอาลูกอมไม่กี่เม็ดมาให้พวกเราแล้วไล่กลับ ไม่ยอมให้พวกเราอยู่กินข้าวสักมื้อ”
พอพูดแบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงลี่เฟย แม้ชิวหรงและหลี่เฉินฟู่ก็ตาโตด้วยความตกใจ พวกเขาให้หลานทำงานหนักทั้งหมดไม่พอ ยังไม่ได้กินข้าวสักมื้อ? โหดร้ายเกินไปแล้ว!ใคร ๆ ก็รู้ว่าคนที่ทำงานหนักย่อมกินเยอะ หลี่เจียเฟิ่งกับภรรยาทำแบบนี้ได้จริง ๆ เหรอ!? ไร้น ้าใจจริง ๆลี่เฟยโกรธจนหน้าแดงก ่า ลูกชายคนโตสุดที่รักของเธอ ตัวเธอเองยังไม่อยากใช้งานเขาเลย ตอนนี้กลับถูกอันจิ่วเม่ยใช้ให้ไปทำงานหนักเยี่ยงทาสลี่เฟยกำลังจะพูดอะไรบางอย่างด้วยความโกรธ หลี่ถังกลับยิ้มพร้อมชูลูกอมให้ทุกคนดู “อาสะใภ้ให้ลูกอมพวกเราด้วยนะ!” ทำเอาทุกคนอึ้งไปชั่วขณะเพ่ยอิงกลอกตาอย่างเหนื่อยหน่าย คิดในใจ คนโง่ก็คือคนโง่จริงๆ โดนเขาเอาลูกอมไม่กี่เม็ดมาหลอกก็หลงเชื่อซะแล้วจะโง่เกินไปแล้ว!ความเงียบในห้องถูกทำลายลงด้วยเสียงตวาดกึกก้องของลี่เฟยน ้าเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธ “พ่อแม่! จะปล่อยเรื่องนี้ไปแบบนี้ไม่ได้นะ!”เธอพุ่งตัวลุกขึ้น ใบหน้าแดงก ่าด้วยความโมโห “พวกเขาเป็นอานะ แค่เลี้ยงข้าวหลาน ๆ มันจะเป็นไรไป? ทำไมถึงมีหน้ามาไล่เด็กๆกลับบ้านแบบนี้? ต้องคุยกับน้องสามให้รู้เรื่องนะแม่”
ลี่เฟยยังคงยุแหย
