้องตกเป็นคนรับใช้ของตระกูลหลี่ไปชั่วชีวิตความคิดนี้ทำให้เพ่ยอิงรู้สึกสบายใจขึ้นอย่างประหลาด การแต่งงานกับหลี่ถังดูจะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอย่างที่คิด อย่างน้อย… เธอก็ไม่ต้องกลายเป็นทาสรับใช้ของคนทั้งตระกูล แค่นี้ก็นับว่าโชคดีกว่าใครบางคนเสียแล้ว“ถ้าอย่างนั้น รอให้อาสามของพวกเธอกลับมา จะได้ไปถามคุณปู่คุณย่าของพวกเธอด้วยว่าเรื่องนี้เป็นความจริงไหม? ส่วนพวกเธอก็อออกไปรอข้างนอก”
อันจิ่วเม่ยรอหลี่เจียเฟิ่งกลับมาก่อน เธอไม่อยากลงมือทำอะไรเพราะจะทำให้ชื่อเสียงของเธอเสียหาย ในอนาคตเธอยังต้องใช้ชีวิตในหมู่บ้านนี้อีกนาน ถ้าเสียชื่อเสียงไปคงไม่ต่างอะไรกับการถูกตราหน้าว่าเป็นตัวปัญหาของหมู่บ้านไปตลอดอันจิ่วเม่ยกวาดสายตามองภายในบ้านหลังใหม่ พื้นที่ของบ้านเต็มไปด้วยข้าวของที่ยังไม่ได้จัดเก็บ โดยเฉพาะห้องของคุณย่าอันที่ยังรกรุงรังอันจิ่วเม่ยมองดูเหล่าลูกหลานที่กำลังเอ้อระเหยลอยชายอยู่หน้าบ้าน สมองอันชาญฉลาดของอันจิ่วเม่ยก็คิดไอเดียออกเธอจัดให้ย่าอันนั่งพักบนเก้าอี้ไม้มือสองที่เธอเพิ่งซื้อมา เก้าอี้ตัวที่เธอแอบซ่อมด้วยอุปกรณ์ช่างจากมิติพิเศษจนกลับมาใช้งานได้ดีดังเดิม เหลือเพียงแค่ทาสีน ้ามันเคลือบเท่านั้น“หลี่ถัง” เสียงหวานใสของอันจิ่วเม่ยแว่วมา พร้อมกับร่างระหงที่ก้าวเดินออกมาด้วยท่าทีอ่อนโยนผิดปกติ“นายพาภรรยาสุดที่รักและน้องสาวแสนน่ารักไปช่วยอาขนของหน่อยสิจ๊ะ” รอยยิ้มหวานซ่อนเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าหญิงส
