าว“เดี๋ยวอาจะให้ลูกอมอร่อย ๆ เป็นรางวัลนะ!”เพ่ยอิงยืนตะลึง ดวงตากลมโตราวไข่ห่านเบิกกว้างด้วยความอึ้งสมองพยายามประมวลผลกลยุทธ์อันแยบยลของอีกฝ่าย แต่ก่อนที่ริมฝีปากบางจะทันได้เอื้อนเอ่ยคำคัดค้าน…
“เย้! สุดยอดไปเลย!” เสียงตื่นเต้นของหลี่ถังดังขึ้น ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับดั่งดวงดาว “ไปขนของที่ไหนกันครับอาสะใภ้?”ท่าทางดุดันไม่เป็นมิตรที่เขาแสดงก่อนหน้านี้หายวับไปในพริบตา เหลือเพียงเด็กชายที่กระโดดโลดเต้นด้วยความหวังว่าจะได้ลูกอมอันจิ่วเม่ยยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ ดวงตาคมกริบเหลือบมองเพ่ยอิงที่ยังคงอ้าปากค้างด้วยความตะลึง ก่อนจะหันไปตอบหลี่ถังด้วยน ้าเสียงใสซื่อราวเด็กน้อยไร้เดียงสา“หลานให้ภรรยาสุดที่รักของหลานพาไปสิจ๊ะ ขนของทั้งหมดในห้องย่าอันมาที่นี่นะ!”เพ่ยอิงยืนนิ่ง ใบหน้าแดงก ่าด้วยความโกรธจัดจนแทบมีควันออกจากหู แต่ก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากบ่น ร่างบางก็ถูกหลี่ถังคว้าแขนลากวิ่งปรู๊ดออกไปราวกับลมพัดเหล่าเด็กน้อยที่เหลือต่างรีบวิ่งตามติด ๆ ไม่เว้นแม้แต่เจียลี่ดวงตากลมโตของพวกเธอฉายแววหวาดหวั่น กลัวว่าหากทำงานไม่ขยัน อาสะใภ้สามจะเปลี่ยนใจงดแจกลูกอมเสียดื้อ ๆบรรยากาศยามสายเต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าและเสียงหอบหายใจเด็ก ๆ วิ่งวุ่นไปมาราวกับผึ้งงานที่กำลังขนน ้าหวาน ขนย้ายข้าวของในห้องของย่าอันจนหมดเกลี้ยง ไม่เว้นแม้แต่เตียงนอนหนึ่งหลังและตู้จิ๋วอีกหนึ่งใบ
อันจิ่วเม่ยยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ
