ด้สบาย แถม ซื่อหงก็ไม่สามารถมาข่มขู่หนูด้วยเรื่องนี้ได้หรอก คุณย่าอย่ากังวลไปเลย ไปกันเถอะ เรากลับบ้านกันเถอะนะคะ”ย่าอันที่เดิมทีเต็มไปด้วยความกังวล พอเห็นหลานสาวตัวเอง ฟังจบแล้วดูสบายใจเหลือเกิน ก็คิดว่าตัวเองพูดไม่ชัดเจน จึงรีบอธิบายซ ้าอีกรอบ“ย่าหมายถึงว่าตระกูลของตายายฝั่งแม่หลานไม่ธรรมดาเลยนะ!ถ้าคนอื่นรู้เข้า หลานอาจจะถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องวุ่นวาย”
“หนูรู้ค่ะ” อันจิ่วเม่ย พยักหน้าอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะยิ้มกว้างและพูดต่อด้วยน ้าเสียงสดใส“คุณย่าไม่ต้องกังวลไปหรอกนะคะ ไม่มีอะไรน่าตื่นตระหนกสักหน่อย นั่นแค่ตระกูลของตายายฝั่งแม่หนูเองค่ะ พวกเขาคงไม่บ้าถึงขนาดลงโทษถึงเก้าชั่วโคตรหรอกน่า”เธอหัวเราะคิกคัก “อีกอย่าง แม่หนูก็แต่งงานกับพ่อหนูแล้วนี่คะเป็นคนตระกูลอันเต็มตัวแล้ว หรือว่า…”อันจิ่วเม่ยแสร้งทำตาโต แกล้งทำเสียงตื่นเต้น“ตระกูลอันยังมีความลับดำมืดที่ซ่อนอยู่อีกหรือคะ?”ย่าอันรีบส่ายหน้าไปมาอย่างรวดเร็ว “ไม่มี ๆ ”“นั่นไงคะ!” อันจิ่วเม่ยยิ้มกว้าง “แต่งงานกับไก่ก็ต้องตามไก่แต่งงานกับหมาก็ต้องตามหมา แม่หนูกับหนูก็เป็นคนตระกูลอันแล้วจะกลัวอะไรอีกล่ะคะ?”อันจิ่วเม่ยยืนเผชิญหน้ากับย่าอัน ดวงตาของเธอเป็นประกายซุกซน ริมฝีปากยกยิ้มน้อย ๆ ก่อนที่เธอจะพูดขึ้นด้วยน ้าเสียงกลั้วหัวเราะ“คุณย่าขา…” เธอขยิบตาอย่างซน “แล้วใครจะบ้าบิ่นพอมาพิสูจน์ว่าหนูไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อล่ะคะ? ถ้ามีใครกล้า…”
