พำกับตัวเอง พลางส่องกระจกดูความเรียบร้อยเธอก้าวออกจากบ้านด้วยท่าทางมั่นใจ แต่ความมั่นใจนั้นก็สลายไปในทันทีที่สัมผัสได้ถึงสายตาแปลก ๆ จากเพื่อนบ้าน บางคนมองด้วยความสงสัยบางคนอมยิ้มด้วยความขบขัน และบางคนก็ส่ายหน้าด้วยความรำคาญ
“ซื่อหง! นี่เธอเป็นอะไรไป?” เสียงของเพื่อนบ้านเอ่ยถามทันที“ทำไมถึงได้แต่งตัวแปลก ๆ แบบนี้?”ซื่อหงชะงักเท้า หันไปมองคนที่ถามเธอด้วยสายตาเย็นชา“เกี่ยวอะไรเธอ” เธอตอบกลับด้วยน ้าเสียงห้วน ๆอีกฝ่ายทำหน้าเหวอ ก่อนจะหันไปกระซิบกับสามีตนเองที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “ฉันว่าเธอคงเสียสติไปแล้วแน่ ๆ ”ซื่อหงได้ยินเสียงกระซิบนินทา แต่เธอไม่สนใจ เธอเดินต่อไปด้วยท่าทางแข็งทื่อ พยายามเชิดหน้าให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าความร้อนใต้ผ้าพันหน้าจะทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกซื่อหงเดินเร็วขึ้น พยายามหลบสายตาและเสียงนินทาของคนรอบข้างซื่อหงบ่นพึมพำ “ฉันจะต้องหาทางเอาคืนย่าอันให้ได้ แล้วก็ต้องเจอปิ่นหยกนั่นให้ได้ด้วย!”ในขณะเดียวกันอันจิ่วเม่ยกับหลี่เจียเฟิ่งเริ่มขนของเข้าบ้านใหม่ด้วยความตื่นเต้น ข้าวของไม่มาก เพียงไม่นานก็ขนเสร็จ จากนั้นก็เริ่มจัดบ้านใหม่อย่างสนุกสนานอันจิ่วเม่ยล้างเฟอร์นิเจอร์เก่าที่ซื้อมาจนขึ้นเงาวับ รอไปซื้อน ้ามันทาไม้จากในเมืองมาทาสักหน่อย บ้านใหม่ก็จะสวยเหมือนในนิตยสารตกแต่งบ้านเลยทีเดียว
สองหนุ่มสาวขนของเสร็จแล้ว กำลังจะไปช่วยย่าอันย้ายข้าวของแต่เมื่อเปิดประ
