ันจะเอาไปแลกเงินเพื่อช่วยลูกชายฉัน ถ้าแกยอมดี ๆ ต่อไปฉันจะไม่พูดถึงเรื่องของนังเด็กต ่าช้านั่นอีก ไม่งั้นระวังจะโดนฟ้องข้อหาปิดบังหลักฐาน!”ย่าไม่ใช่หญิงแก่ที่โง่ ตอนนี้ช่องทางการขายแบบถูกต้องไม่กล้ารับซื้อของพวกนั้นแน่ ซื่อหงคงต้องการเอาของไปขายให้คนที่อยากใส่ร้ายอันจิ่วเม่ย แน่“เธอกำลังพูดเหลวไหลอะไร ไม่มีหยกอะไรทั้งนั้น ฉันเอาไปทำกำไรหยกให้หลานสาวหมดแล้ว!”คุณย่าอันโกหกตาใส ซื่อหงหัวเราะเยาะเสียงดังลั่น แต่นึกขึ้นได้ว่าอันจิ่วเม่ยและหลี่เจียเฟิ่งอยู่ห้องข้าง ๆ จึงรีบหุบปากฉับ เธอไม่อยากจะพูดกับย่าอันมากเพราะกลัวถูกจับได้ จึงค้นหาต่อไปอย่างบ้าคลั่ง ปิ่นหยกนั้นต้องอยู่ในห้องนี้แน่ วันนี้เธอต้องหาให้เจอ ไม่งั้นแผนการทั้งหมดจะล่ม!
ย่าอันมองดูซื่อหงที่กำลังคุ้ยเขี่ยห้องอย่างบ้าคลั่ง ความอดทนของคุณย่าถูกทดสอบจนถึงขีดสุด เธอตะโกนด้วยความโมโห“ซื่อหงออกไปซะ ฉันจะนอนแล้ว!”แต่ซื่อหงไม่สนใจคำขู่ เธอรู้ดีว่ายายแก่นี้ขี้ขลาดไม่กล้าเรียกใครมาช่วยหรอก จึงยิ่งเพิ่มความกล้า พลิกค้นตู้เล็ก ๆ ใบเดียวในห้องจนกระจุยกระจาย ราวกับหนูที่กำลังหาอาหารย่าอันโกรธจัดจนตัวสั่น สายตาเหลือบไปเห็นไม้เท้าที่วางอยู่ข้างเตียง ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นในหัว เธอคว้ามันมาจับไว้ทั้งสองมือจากนั้นก็ง้างขึ้นตั้งท่าเตรียมหวดออกไปเต็มแรงซื่อหงตกใจสุดขีด ไม่คิดว่ายายแก่จะกล้าทำแบบนี้ แต่ความโลภก็ยังครอบงำเธออยู่ เธอขู่ด้วยน ้าเสี
