เม่ยจ้องมองซื่อหงด้วยสายตาเย็นชาราวกับน ้าแข็ง เต็มไปด้วยความหมายเชิงเตือนที่แฝงไปด้วยอันตรายซื่อหงเป็นคนมีนิสัยโลภมาก อยากได้ทุกอย่าง และสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ตัวเองต้องการ ทำเอาอันจิ่วเม่ยเป็นกังวลว่าหล่อนจะเล็งเป้าไปที่คุณย่าของเธอแล้วจะก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมาอีกตอนนี้คุณย่าอันก็แก่มากแล้ว แถมก่อนหน้านี้เธอกับย่ายังมีปากเสียงกัน เธอรู้สึกเหนื่อยกับความเห็นแก่ตัวของย่าที่จะเอาแต่ความคิดตัวเอง แต่ก็ยังหวังลึก ๆ ว่าท่านจะได้ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุข ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณที่เลี้ยงดูร่างเดิมมาซื่อหงไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย ยิ้มเยาะแล้วพูดจาประชดประชันต่อไปอย่างไม่ยี่หระ “โอ้โห ฉันแค่หวังดีกับเธอเองนะยะ ทำไมถึงได้โมโหฟืดฟาดใส่ฉันขนาดนี้? เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ ฉันจะทำร้ายเธอได้ยังไงกัน?”อันจิ่วเม่ยตอกกลับทันควัน “ฮึ หวังดีงั้นเหรอ? ฉันไม่ได้โง่เหมือนอย่างที่เพ่ยอิงโดนคุณหลอกจนเสียคน? ถ้าไม่ใช่เพราะ
ตระกูลกวนอยากระงับเรื่องอื้อฉาวนี้ ป่านนี้คุณจะมีชีวิตสุขสบายแบบนี้ได้ยังไง? คงถูกขังคุกไปพร้อมกับลูกชายคุณแล้วล่ะ”อันจิ่วเม่ยจ้องมองซื่อหงด้วยสายตาเยียบเย็นดุจน ้าแข็ง เธอรู้ดีว่าหญิงเจ้าเล่ห์คนนี้ทำเรื่องชั่วช้าอะไรไว้บ้างเดิมทีอันจิ่วเม่ยมีทางเลือกมากมายที่จัดการซื่อหง เธอสามารถวิ่งไปแจ้งความเอาผิดซื่อหงได้ทันที แต่เธอก็ไม่อยากให้เรื่องราวอื้อฉาวนี้ทำลายชื่อเสียงของหมู่บ้
