“กรี๊ด! ปล่อยฉันนะนังบ้า!” เสียงเพ่ยอิงกรีดร้องออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว ขณะที่พยายามดิ้นรนสุดแรงเพื่อหลุดจากการจับล็อกของอันจิ่วเม่ย ทว่าไม่ว่าจะดิ้นอย่างไรก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้เพียะ!เสียงฝ่ามือตบหน้าดังขึ้นอย่างหนักแน่น อันจิ่วเม่ยยกมือขึ้นมาตบปากเพ่ยอิงด้วยความหงุดหงิด“ฉันอยากจะตบปากเธอมานานแล้ว! ในเมื่อตอนนี้เธอเป็นหลานสะใภ้ของฉัน งอาสะใภ้คนนี้จะสั่งสอนเธอเอง!” เสียงของอันจิ่วเม่ยเต็มไปด้วยความเด็ดขาดและกราดเกรี้ยว“นังบ้า…”เพ่ยอิงพยายามจะด่ากลับ แต่ยังไม่ทันได้พูดจนจบเพียะ!เสียงตบอีกครั้งที่รุนแรงกว่าเดิมทำให้หน้าของเพ่ยอิงสะบัดหันไปตามแรง แต่แม้จะเจ็บปวดเพียงใด เธอก็ยังพยายามดิ้นรน แต่กลับไม่สามารถหลุดจากการเกาะกุมได้“ตบนี้ หวังว่าจะช่วยให้เธอสำนึกว่าควรจะเคารพผู้ใหญ่ยังไงแทนที่จะพูดจาหยาบคายใส่ฉันทุกครั้งที่เจอ! นังเด็กมารยาทต ่า!”อันจิ่วเม่ยพูดเสียงเย็นเฉียบ ชัดเจนว่าเธอไม่ได้ล้อเล่น
ก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าเพ่ยอิง อันจิ่วเม่ยมักจะแสร้งทำเป็นคนใจเย็น ตีสีหน้าซื่อ ๆ ปล่อยให้เพ่ยอิงพูดจาดูถูกใส่โดยไม่โต้ตอบ เธอสนุกกับการเห็นอีกฝ่ายรู้สึกอึดอัดในความเงียบของตนแต่วันนี้… ไม่ใช่เวลามาเล่นละครอีกต่อไป!ต่อหน้าลู่เหอ อันจิ่วเม่ยไม่ต้องการให้เขามองว่าเธออ่อนแอหรือไร้ความสามารถ วันนี้เธอต้องแสดงความแข็งแกร่งและเด็ดขาดออกมา เพื่อพิสูจน์ว่าผู้หญิงอย่างเธอนั้นมีคุณค่าและความสามารถพ
