นั่นแหละ! เหมือนนกตัวเมียกับไข่ในรังเดียวกันไม่มีผิด!
“พี่เพ่ยอิง ผมต้องกลับแล้วล่ะ พี่ก็รีบกลับบ้านเถอะ ระวังผีหลอกด้วยนะ” ห่านอู๋พูดปนหัวเราะเบา ๆ แม้จะมีแววเจ็บใจที่ถูกอันจิ่วเม่ยเล่นงาน และอยากจะอยู่เป็นเพื่อนพี่สาวต่อ แต่ความจริงที่บ้านก็ไม่ค่อยอยากให้เขาออกมาเล่นกับเพ่ยอิงนานเกินไปนักเพ่ยอิงพยักหน้ารับเบา ๆ อย่างไร้อารมณ์ หลังจากที่ห่านอู๋กุมเป้าค่อย ๆ เดินจากไป เธอหันหลังกลับ เดินมุ่งหน้ากลับบ้านตระกูลหลี่ด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก ราวกับกำลังแบกทั้งโลกไว้บนบ่าเธอแต่งงานเข้าตระกูลหลี่ด้วยวิธีที่น่าอับอาย ความอัปยศทำให้เธอแทบไม่กล้าสู้หน้าใคร อีกทั้งยังบีบบังคับให้เธอต้องตัดขาดจากครอบครัวเดิมอย่างน่าเศร้าช่วงนี้เธอคงไม่กลับบ้าน เพราะไม่มีหน้าไปพบใคร ราวกับนกที่ปีกหัก ไม่มีแรงจะบินกลับไปยังรังเดิมเมื่อเพ่ยอิงกลับถึงบ้านตระกูลหลี่ ลี่เฟยเห็นรอยฟกช ้าตามตัวเธอชัดเจน ราวกับเพิ่งผ่านการต่อสู้ แต่กลับไม่ได้แยแสแม้แต่น้อยเพียงแค่ตวาดใส่ด้วยน ้าเสียงเย็นชา“รีบไปทำอาหารเดี๋ยวนี้! หลี่ถังหิวจนท้องจะแบนติดหลังแล้ว!”เพ่ยอิงทำเป็นหูทวนลม เดินหนีเข้าห้องโดยไม่พูดอะไร ลี่เฟยเห็นเช่นนั้นก็โมโหจัด จึงระเบิดอารมณ์ทันที“นังเด็กอกตัญญู! ฉันอุสาให้แกแต่งเข้ามาในตระกูลหลี่มา ถ้าไม่ใช่ตระกูลเรา แล้วใครมันจะกล้าแต่งกับแก!”
เพ่ยอิงหยุดก้าวและหันกลับมาจ้องลี่เฟยด้วยแววตาแข็งกร้าวเหมือนจะกินเลือดกินเนื
