ันจิ่วเม่ยกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา ทำให้ลู่เหอที่ยังไม่ทันตั้งตัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ถึงกับงุนงง เขาพยักหน้าแบบไม่รู้ตัว ก่อนจะเข็นรถเข็นตามเธอไปอย่างว่าง่ายหลังจากที่ทั้งสองจากไป ห่านอู๋ก็เดินหนีบขา กุมเป้า เขายังรู้สึกเจ็บตรงจุดที่ถูกอันจิ่วเม่ยเตะ แต่ก็พยายามเดินเข้าไปพยุงเพ่ยอิงพร้อมทั้งพูดกับเพ่ยอิงว่า
“พี่ครับ พวกเราไปหาคุณลุงกันเถอะ เขาต้องช่วยพวกเราจัดการผู้หญิงบ้านั่นแน่ ๆ ”เพ่ยอิงลุกพรวดขึ้นมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยไฟแค้น จ้องเขม็งไปยังทิศทางที่อันจิ่วเม่ยเพิ่งจากไป ริมฝีปากเม้มแน่นไม่เอ่ยคำใด แต่ในใจกลับคุกครุ่นด้วยความแค้นแม้ห่านอู๋จะพูดแบบนั้น แต่เพ่ยอิงรู้ดีว่าความช่วยเหลือจากพ่อคงไม่มีวันมาถึงอีกแล้ว เธอต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้นอันจิ่วเม่ยกล้าทำร้ายเธอเพราะมีหลี่เจียเฟิ่งคอยหนุนหลัง แต่คราวนี้เพ่ยอิงจะไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น แม้แต่หลี่เจียเฟิ่งก็ไม่เว้น เพราะต้นเหตุที่ทำให้ชีวิตของเธอต้องตกต ่ามาถึงขั้นนี้ก็เป็นเพราะพวกเขาทั้งสองคนพวกนั้นจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำกับเธอ! เพ่ยอิงคิดอย่างเจ็บแค้นพลางกำหมัดแน่น เตรียมใจแก้แค้นอย่างถึงที่สุดก่อนหน้านี้ เธอช่างโง่เขลาและไร้เดียงสาเหลือเกิน ที่เคยฝันหวานถึงหลี่เจียเฟิ่งว่าเป็นผู้ชายแสนดี แต่เมื่อคิดดูให้ดีแล้ว ผู้ชายที่ยอมแต่งงานกับผู้หญิงร้ายกาจอย่างอันจิ่วเม่ย จะเป็นคนดีไปได้อย่างไร!?พวกเขาก็เป็นพวกเดียวกัน
