ด้วยความตื่นเต้น เธอรีบตอบรับอย่างกระตือรือร้น “ขอบคุณปู่มาก ๆ นะคะ!”อันจิ่วเม่ยยิ้มกว้าง เธอไม่รอช้า เปลี่ยนคำเรียกจาก ‘คุณตา’ เป็น‘คุณปู่’ ทันทีท่าทางสนิทสนมราวกับรู้จักกันมานานชายชราแสร้งทำหน้าบึ้งตึงรังเกียจ แต่ในใจกลับยิ้มกริ่ม คิดในใจ ‘เด็กคนนี้นิสัยไม่เลวเลย ดูท่าหลานชายเราก็ถูกชะตากับเธอ บางทีอาจได้หลานสะใภ้ในอนาคตก็ได้’ด้วยความคิดนั้นกุ้ยฉางจึงใจกว้างขึ้นมาทันตา พาสาวน้อยไปยังโกดังเก่าครึ่งพังครึ่งแพ ควักกุญแจขึ้นสนิมออกมาไขประตูเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด แล้วประกาศเสียงดังฟังชัด“เอาละ เห็นอะไรถูกใจก็หยิบไปได้เลย ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนที่ช่วยเหลือหลานชายของฉัน”อันจิ่วเม่ยรู้สึกซาบซึ้งใจที่คุณปู่ใจดีขนาดนี้ แต่เธอไม่ใช่คนเอาเปรียบใคร จึงยืนหลังตรงพูดอย่างจริงจัง
“คุณปู่ หนูบอกแล้วไงคะว่าการช่วยสหายลู่เหอ เป็นแค่เรื่องบังเอิญ หนูไม่ได้ทำอะไรมากมาย แถมวันนั้นสหายลู่ก็ให้เมล็ดแตงโมมาเป็นของขอบคุณแล้ว หนูว่าถุงเมล็ดแตงโมนั่นก็ถือเป็นการตอบแทนที่เกินพอแล้วล่ะค่ะ”“วันนี้หนูรู้สึกขอบคุณมาก ๆ ที่คุณปู่ยอมขายของเก่าให้ แต่หนูไม่เอาฟรีหรอกนะคะ คุณปู่ต้องรับเงินด้วยนะ!”พูดจบ อันจิ่วเม่ยก็กระโดดโลดเต้นเข้าไปในโกดังเพื่อเลือกสมบัติล ้าค่าที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางฝุ่นและใยแมงมุม
