างตื่นเต้น“เฟอร์นิเจอร์ค่ะ! จะเก่าหรือพังยับเยินก็ไม่เป็นไร ฉันจะเอากลับไปซ่อมจนเหมือนใหม่เองค่ะ!”อันจิ่วเม่ยคิดในใจว่า ‘การเป็นคนต้องถ่อมตัวไว้ก่อน ของพวกนี้ที่จะเอาไปโชว์ข้างนอกไม่จำเป็นต้องหรูหราจนเกินไป เดี๋ยวจะโดนอิจฉาตาร้อนกันพอดี ส่วนถ้าอยากจะใช้ของดี ๆ เธอก็มีในมิติอยู่แล้ว’ลู่เหอหันไปมองปู่ของเขาด้วยสายตาออดอ้อน ก่อนจะพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “คุณปู่ครับ ผมจำได้ว่าคุณปู่มีของเก็บไว้เป็นภูเขาเลากาเลยนะครับ ให้ผู้มีพระคุณผมเลือกเอากลับไปบ้างสิครับ”“รู้เยอะจริงนะแก!” กุ้ยฉางตวาดเสียงดัง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ มองค้อนหลานชายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อสมบัติล ้าค่าเหล่านั้นคือความหวังและความฝันที่กุ้ยฉางเฝ้าเก็บสะสมมาตลอดชีวิต เพื่อมอบให้หลานชายสุดที่รักในวันแต่งงานแม้ว่าตัวเองจะเป็นเพียงคนเก็บขยะธรรมดา แต่โชคชะตาก็เข้าข้างเขา เมื่อหลายปีก่อนมีการยึดทรัพย์ครั้งใหญ่ ทำให้ของมีค่ามากมายถูกโยนทิ้งมา กุ้ยฉางแอบเก็บมันไว้อย่างทะนุถนอม หวังว่าจะได้ซ่อมแซมให้กลับมางดงามดังเดิม
ใครจะคิดว่าไอ้หลายชายเนรคุณคนนี้จะไม่รู้จักบุญคุณถึงเพียงนี้ ถึงขั้นกล้าให้หญิงสาวคนนี้เลือกเอาไปตามใจชอบ!แต่ถึงอย่างไร กุ้ยฉางก็ยังเป็นคนที่คิดอะไรรควรไม่ควร เขารู้จักแยกแยะถูกผิดและรู้จักตอบแทนบุญคุณ เขาจึงหันไปพูดกับอันจิ่วเม่ยด้วยน ้าเสียงที่พยายามกลั้นความรู้สึกไว้ “ตามฉันมา”ดวงตาของอันจิ่วเม่ยเป็นประกายวิบวับ
