อยู่ในหัว แต่หลังจากฟังจุดประสงค์ของเธอแล้ว เขาก็หันไปมองปู่ของตัวเองด้วยสายตาวิเคราะห์ คล้ายกับกำลังประเมินราคาของเก่า
ชายชรารู้สึกถูกหลานชายจ้องจนรำคาญ เหมือนถูกแมลงวันมาตอม เขาจึงหันไปมองหลานชายพร้อมกับค้อน “ลู่เหอ แกมองฉันแบบนั้นทำไม? หรือว่าแกรู้จักยายเด็กปากมากคนนี้?”ลู่เหอพยักหน้าหงึก ๆ โดยไม่คิดจะปิดบังอะไร เขาตอบอย่างภูมิใจ “ครับ ผมรู้จักเธอ สหายคนนี้แหละที่เตือนผมในตลาดมืดว่ามีคนมาทำร้ายผมไงครับ คุณปู่ยังสั่งเลยว่าถ้าเจอกันอีกต้องขอบคุณเธอให้ดี ๆ ด้วย”ชายชรามองอันจิ่วเม่ยตาเหลือก ราวกับเพิ่งเห็นผี คราวนี้ถึงคราวเขาเขินจนหน้าแดงก ่า นึกในใจ ‘หา เมื่อกี้ฉันเพิ่งจะผู้มีพระคุณของหลานชายไปงั้นเหรอ?’อันจิ่วเม่ยสังเกตเห็นสีหน้าตกใจของชายชรา จึงรีบช่วยกู้สถานการณ์“ฉันแค่บังเอิญได้ยินพวกโจรคุยกัน เลยบอกสหายลู่เท่านั้นเองค่ะจริง ๆ แล้วต้องขอบคุณสหายลู่ที่เชื่อคำพูดของฉันด้วยนะคะ คนทั่วไปคงไม่เชื่อที่ฉันพูด ใครจะยอมทิ้งทำเลค้าขาย ๆ ดีแบบนั้นล่ะคะ”กุ้ยฉางพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะอุทานว่า “ใช่ ๆ หลานชายฉันนี่ฉลาดจริง ๆ ไม่ใช่ไอ้หัวแข็งอย่างที่คิด ไม่งั้นคงโดนเตะก้นลอยแน่ ๆ”แต่แล้วสายตาของกุ้ยฉางก็เปลี่ยนไปเมื่อมองมาที่อันจิ่วเม่ยก่อนจะพูดกับเธอ “ก่อนหน้าเธอบอกว่าอยากได้อะไรนะ?”
อันจิ่วเม่ยรู้สึกเหมือนถูกรางวัลที่หนึ่ง ดวงตาเป็นประกายวิบวับเธอมองลู่เหอด้วยสายตาขอบคุณ แล้วหันไปตอบกุ้ยฉางอย่
