อันจิ่วเม่ยยืนอยู่หน้าประตูสถานีจัดการขยะประจำเมือง สถานที่ซึ่งในนิยายถูกขนานนามว่าเป็น ‘สวรรค์ของนักล่าสมบัติ’ เธอสูดหายใจลึก ๆ พลางนึกถึงตัวละครเยว่ฉี นางเอกในนิยายที่เธออ่านก่อนจะทะลุมิติมาเยว่ฉีเป็นสาวน้อยจากชนบทที่ถูกส่งมาลำบากในเมืองใหญ่ แต่ด้วยความขยันและอดทน เธอมาหาของมีค่าที่นี่ทุกวัน จนได้พบกับพระเอกผู้เป็นดั่งแสงสว่างในชีวิตอันจิ่วเม่ยพึมพำเบา ๆ “ถ้าที่นี่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของนางเอกบางทีฉันอาจจะโชคดีได้เจอพวกเขาก็ได้” แต่เธอก็รู้ดีว่าตอนนี้ยังเร็วเกินไป เพราะตัวละครหลักยังไม่ปรากฏตัว เธอจึงไม่กังวลอะไรมากเมื่อก้าวผ่านประตูสนิมเข้าไปในสถานีขยะ อันจิ่วเม่ยต้องประหลาดใจกับความเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่เหมือนกับภาพกองขยะรกรุงรังที่เธอคาดไว้ ทุกอย่างถูกจัดแยกเป็นหมวดหมู่อย่างเป็นระบบแม้จะมีกลิ่นเน่าเหม็นลอยอวลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้รุนแรงจนทนไม่ได้ อันจิ่วเม่ยสูดหายใจลึก ๆ ปรับตัวกับกลิ่นแปลกใหม่ ขณะที่เธอเดินสำรวจไปตามทางเดินแคบ ๆ ระหว่างกองขยะ
ความเงียบสงัดรอบตัวทำให้เธอรู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาในโลกอีกใบ ไร้วี่แววของผู้คน มีเพียงเสียงลมพัดผ่านกองขยะ และเสียงกรอบแกรบของเศษกระดาษที่ปลิวไหวตามแรงลม“สวัสดีค่ะ มีใครอยู่ไหมเอ่ย?” อันจิ่วเม่ยตะโกนเสียงดังลั่นครู่หนึ่งผ่านไป เสียงแหบแห้งแต่ทรงพลังดังมา “มีอะไร”อันจิ่วเม่ยเดินตามเสียงไปอย่างตื่นเต้น จนพบชายชราหลังค่อมกำลังคัดแยกของในก
