็นชัดเจนราวกับดอกไม้บานชายชราถูกรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าเธอทิ่มแทงจนใจอ่อนยวบชะงักไปครู่ใหญ่ “เฮอะ ต่อให้เธอช่วยฉันทำงานฟรี ๆ ฉันก็ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรจะให้เธอหรอกนะ”อันจิ่วเม่ยไม่เชื่อสักนิด เธอรู้ว่าต้องมีของดี ๆ ซ่อนอยู่แน่ ๆ เธอจึงเพียงแค่ยิ้มหวานโดยไม่พูดอะไร ตั้งใจว่าถ้าวันนี้เขาไม่ยอมขายให้เธอ พรุ่งนี้เธอก็จะกลับมาอีก
สถานีจัดการขยะมีขยะมากมายราวกับภูเขา อันจิ่วเม่ยทำงานจนเหงื่อท่วมตัวทั้งวัน แต่กองขยะก็ยังสูงเสียดฟ้า เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ คิดในใจว่าคุณตาคนนี้ช่างน่าสงสารเสียจริงแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีข้อดีเลยซะทีเดียว! ดูสิ เก้าอี้หรูและผ้าปูโต๊ะสุดหรูที่เศรษฐีขี้เบื่อโยนทิ้งมา ยังอยู่ในสภาพดีเยี่ยม! อย่างมากก็แค่สีลอกนิดหน่อยหรือสกปรกเล็กน้อยพวกคนรวยนี่ช่างขี้เกียจคิดจริง ๆ ไม่อยากเสียเวลาคิดว่าจะทำยังไงให้ของเก่าดูใหม่ ก็เลยโยนทิ้งแล้วควักกระเป๋าซื้อใหม่ทันทีอันจิ่วเม่ยตาเป็นประกาย เธอเงยหน้าถามกุ้ยฉาง “คุณตาค่ะของพวกนี้แค่ปัดฝุ่นนิดหน่อยก็ใช้ได้แล้ว จะขายให้หนูในราคาถูก ๆได้ไหมคะ?”เดิมกุ้ยฉางตั้งใจจะทำเป็นไม่สนใจอันจิ่วเม่ย แต่เห็นเธอขยันขันแข็งทำงานเหมือนผึ้งงานทั้งวัน และของพวกนั้นก็เป็นของที่เธอลงแรงเก็บเองด้วยสุดท้ายหัวใจแข็ง ๆ ของคุณตาก็อ่อนยวบ แต่น ้าเสียงยังคงแข็งกร้าว“ของเก่าพรรค์นั้นมีแต่เธอนี่แหละที่อยากได้! จะเอาก็เอาไปให้พ้นๆ อย่ามายุ่งกับฉันอีก”อันจิ่วเม่ยตาโตเป็นไข่ห
