ิ่งทำความสะอาดบ้านหลังใหม่เสร็จ ทั้งคู่ก็เดินกลับไปบ้านเพื่อเตรียมตัวมื้อเย็น หลังจากกินข้าวเสร็จ หลี่เจียเฟิ่งก็เอื้อมมือคว้าขนมหวาน ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ฉันจะไปหาลุงมู่เฉิน”“ได้” อันจิ่วเม่ยพยักหน้ารับอย่างเข้าใจณ บ้านตระกูลมู่แม้จะเพิ่งจ่ายค่าแรงไปหมาด ๆ แต่เมื่อหลี่เจียเฟิ่งปรากฏตัวที่หน้าบ้าน มู่เฉินก็ตกใจจนใจหายใจคว ่า ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือบ้านที่สร้างเสร็จไปแล้วต้องมีปัญหาแน่ ๆดวงตาเขาเบิกกว้างและหัวใจเต้นรัว ร่างกายแข็งเกร็งเตรียมรับฟังข่าวร้าย แต่พอได้ยินว่าหลี่เจียเฟิ่งมาเพียงเพื่อขอซื้ออิฐดินเหนียวเท่านั้น เขาถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ โล่งอกอย่างเห็นได้ชัด
“เฮ้อ…นึกว่าเรื่องใหญ่อะไร ที่แท้ก็แค่มาซื้ออิฐดินเหนียวสินะ” มู่เฉินหัวเราะเบา ๆ อย่างผ่อนคลาย รอยยิ้มที่เคยหายไปกลับมาแต้มบนใบหน้าอีกครั้งปกติแล้ว ในหมู่บ้านทุกคนสามารถทำอิฐดินเหนียวใช้เองได้การทำอิฐไม่ใช่เรื่องยาก เพียงแต่ต้องใช้เวลานานหลายวันกว่าจะรอให้อิฐแห้งสนิทชาวบ้านส่วนใหญ่จึงเลือกทำอิฐดินเหนียวเมื่อมีความจำเป็นจริงๆ เท่านั้น เพราะเก็บไว้ก็ไม่ได้ประโยชน์แต่มู่เฉินนั้นต่างออกไป ในฐานะช่างรับเหมาสร้างบ้าน เขาเข้าใจดีว่าการมีอิฐดินเหนียวพร้อมใช้อยู่เสมอสำคัญขนาดไหนดังนั้นในลานบ้านของมู่เฉินจึงมีอิฐดินเหนียววางเรียงรายเป็นกองสูงอยู่เสมอ ไม่มีขาด ไม่ว่าจะงานเล็กงานใหญ่ เขาก็พร้อมเสมอหลี่เจียเฟิ่งยื่นขนมหวา
