นที่นำมาฝากมู่เฉินรับไว้ด้วยรอยยิ้มกว้าง“ขอบใจมากนะ ไม่เห็นต้องลำบากเลย”“ไม่เป็นไรครับ แล้วอิฐดินเหนียวที่คุยกันไว้…” หลี่เจียเฟิ่งเอ่ยขึ้นมู่เฉินพยักหน้าเข้าใจทันที “อ๋อ! ไปเอาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ คนกันเองทั้งนั้น” เขาว่าพลางยิ้ม “ฉันลดให้เหลือก้อนละแปดหยวน ถ้าฉันมีเวลาว่าง เดี๋ยวฉันไปช่วยหลังเลิกงานด้วย”
ความซาบซึ้งปรากฏในแววตาของหลี่เจียเฟิ่ง เขาโค้งคำนับอย่างนอบน้อม “ขอบคุณมากครับลุงมู่ รบกวนแล้ว”หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อย หลี่เจียเฟิ่งก็เดินไปยืมรถเข็นจากบ้านของผู้นำหมู่บ้าน เพื่อขนอิฐดินเหนียวกลับไปบ้านตนเองเมื่อชาวบ้านเห็นหลี่เจียเฟิ่งกำลังขนอิฐดินเหนียวไปสร้างกำแพงบ้าน ต่างพากันอิจฉาอันจิ่วเม่ย เพราะชีวิตของเธอที่เคยลำบากมาตลอด ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วหลังจากแต่งงานกับหลี่เจียเฟิ่งหลายคนพากันบ่นอย่างไม่ปิดบังว่า “ทำไมบ้านฉัน ไม่มีโชคดีแบบนี้บ้าง? ลูกสาวฉันเมื่อไหร่จะมีคนดี ๆ มาขอแต่งบ้างนะ” เสียงกระซิบกระซาบปะปนไปทั่วทั้งหมู่บ้านแต่หลี่เจียเฟิ่งไม่สนใจเสียงนินทา เขามุ่งมั่นที่จะใช้เวลาที่มีจัดการบ้านให้ออกมาดีที่สุด เพื่อให้อันจิ่วเม่ยได้อยู่อย่างสบายที่สุดเมื่อแต่งงานแล้ว หลี่เจียเฟิ่งก็ต้องทำหน้าที่ของสามีให้สมบูรณ์หลังจากหลี่เจียเฟิ่งขนอิฐเสร็จสิ้นก็เป็นเวลาเกือบสามทุ่มแล้วหมู่บ้านเงียบสงัด ทุกบ้านต่างปิดไฟและหลับใหลกันหมด มีเพียงห้องของอันจิ่วเม่ยเท่านั้นที่ยังเปิดไฟส
