ว่างอยู่ รอคอยการกลับมาของเขาระหว่างขนอิฐ หลี่เจียเฟิ่งพลาดท่าถูมือกับอิฐจนเกิดแผลถลอกขนาดใหญ่ที่มือ เลือดซึมออกมาเล็กน้อย แต่สำหรับเขาแล้วมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แค่แผลเล็ก ๆ แค่นี้เขาไม่คิดจะสนใจด้วยซ ้า
ทว่าเมื่ออันจิ่วเม่ยเห็นแผลนั้น เธอกลับยืนกรานว่าจะต้องทำแผลให้เขาให้ได้ ราวกับเป็นหมอฉุกเฉิน เธอรีบนำมือเขาไปล้างด้วยน ้าสะอาดอย่างระมัดระวัง แล้วจึงหยิบขวดไอโอดีนขึ้นมาเช็ดซ ้าอย่างพิถีพิถัน“ยาขวดนี้ดีมาก แผลภายนอกไม่ว่าอะไรก็ช่วยได้ ข้าซื้อมาโดยเฉพาะเลยนะ” เธอพูดอย่างมั่นใจ ขณะหยดน ้ายาสีเหลืองลงบนสำลีแล้วเช็ดแผลเขาอย่างเบามือความตั้งใจและห่วงใยในน ้าเสียงทำให้หลี่เจียเฟิ่งไม่อาจพูดแย้งได้ที่จริงแล้ว ยาไอโอดีนขวดนี้ไม่ได้ซื้อมาจากเมืองไหนทั้งนั้นอันจิ่วเม่ยหยิบมันออกมาจาก ‘มิติพิเศษ’ ของเธอเอง เธอไม่สามารถบอกหลี่เจียเฟิ่งได้ จึงต้องหาข้ออ้างมาอธิบายที่มาของยาอย่างแนบเนียนไม่ให้เขาจับพิรุธได้หลี่เจียเฟิ่งเหลือบมองภรรยาสาวแวบหนึ่งด้วยสายตาคมกริบ แต่ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรอันจิ่วเม่ยห็นว่าชายหนุ่มไม่ได้ตั้งข้อสงสัยอะไร จึงแอบถอนหายใจโล่งอกเฮือกใหญ่ในใจ“เรียบร้อยแล้วค่ะ ” เธอพูดเสียงหวานพร้อมส่งยิ้มน่ารัก“ระวังตัวหน่อยนะ ตอนนอนอย่าให้ไปโดนแผลล่ะ”
อันจิ่วเม่ยเก็บไอโอดีนไปพลางปรึกษาสามีไปพลางด้วยน ้าเสียงกระตือรือร้น“อีกสักพัก ฉันอยากออกไปหางานทำค่ะ ดีกว่าอยู่แต่ในหมู่บ้านเฉย ๆ ” น ้าเสียง
