ของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นหลี่เจียเฟิ่งเงยหน้ามองภรรยาสาวด้วยสายตาลึกล ้า ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววครุ่นคิดเขาคิดในใจว่าเธอคงต้องการให้เขาช่วยหางานให้ ริมฝีปากของชายหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ด้วยความมั่นใจ เพราะสำหรับชายหนุ่มมากอิทธิพลอย่างเขาแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลยหลี่เจียเฟิ่งจึงถามขึ้นด้วยน ้าเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใย“เธออยากทำงานอะไรล่ะ? งานประจำอาจจะหายากหน่อย แต่ถ้างานชั่วคราว ฉันหาให้เธอได้ ไม่มีปัญหา”เขาลูบคางเบา ๆ พลางนึกถึงเครือข่ายอันกว้างขวางของตน หลี่เจียเฟิ่งนั้นรู้จักผู้คนมากมายราวกับเป็นสมุดโทรศัพท์มีชีวิต จึงมีตัวเลือกงานให้เธอมากมายเหลือเกินแต่อันจิ่วเม่ยกลับส่ายหน้าเบา ๆ ริมฝีปากบางเฉียบยกขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะตอบอย่างใจเย็น
“เอ่อ…ฉันยังไม่ได้คิดเลยค่ะ ฉันขอคิดดูก่อนแล้วค่อยว่ากันทีหลังนะ” ดวงตาของเธอเป็นประกายวิบวับอย่างมีเลศนัยความจริงแล้ว อันจิ่วเม่ยไม่ได้รังเกียจที่จะใช้เส้นสายของหลี่เจียเฟิ่ง แต่เธอมองว่าเส้นสายเหล่านี้เปรียบเสมือนอาวุธลับ เป็นกระสุนนัดพิเศษที่ใช้แล้วหมดไป จึงควรเก็บไว้ใช้ในยามคับขันจริง ๆ เท่านั้นสำหรับเรื่องงานอันจิ่วเม่ยเชื่อมั่นในตัวเองอยู่แล้ว เธอจัดการได้สบาย ๆ ความท้าทายที่รออยู่ข้างหน้าไม่เคยทำให้เธอหวั่นไหวสายตาเธอเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นหลี่เจียเฟิ่งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มองเห็นท่าทีลังเลเล็กน้อยของอั
