างซะมากกว่าแต่กลับเป็นลี่เฟยที่ยังไม่อยากให้เกิดการทะเลาะเบาะแว้ง จึงฝืนยิ้มหวาน พลางถามหลี่เจียเฟิ่งด้วยน ้าเสียงแฝงความไม่พอใจ“น้องสาม แต่เช้าตรู่แบบนี้ จะไปไหนกันเหรอ?”“ไปที่บ้านหลังใหม่น่ะ” หลี่เจียเฟิ่งตอบสั้น ๆ ราวกับปากถูกหนีบไว้ด้วยไม้หนีบผ้า เขาไม่ยอมขยายความว่าจะไปทำอะไรความขมขื่นแล่นผ่านหัวใจของลี่เฟย ราวกับต้องกลืนก้อนน ้าตาลงคอบ้านหลังใหม่ที่สร้างขึ้นอย่างง่ายดายนั้น เป็นเครื่องยืนยันว่าน้องสามีของเธอต้องมีเงินเก็บไม่น้อยในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
แต่กลับส่งเงินมาให้ทางบ้านเพียงน้อยนิด ช่างเป็นหมาป่าเนรคุณจริงๆ ! ในใจลี่เฟยเดือดดาล คิดอย่างแค้นเคือง“ดูสิ เสียเงินไปทำไมกัน ถ้าอยู่บ้านหลังเดิมก็ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนี้…” ลี่เฟยบ่นต่อ ปากไม่หยุดหย่อนเหมือนนกแก้วที่เจื้อยแจ้วไม่รู้จบสายตาของเธอมองไปที่อันจิ่วเม่ยด้วยความไม่พอใจ ยิ่งเห็นก็ยิ่งรู้สึกขัดหูขัดตา คิดไปเองว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะอันจิ่วเม่ย หล่อนต้องยุยงหลี่เจียเฟิ่งให้แยกตัวออกไปสร้างบ้านใหม่ความโกรธที่คุกรุ่นอยู่ในใจทำให้ลี่เฟยอยากจะกรีดร้องออกมาดัง ๆแต่ในทางกลับกัน อันจิ่วเม่ยไม่ใส่ใจสายตาอิจฉาริษยาที่มองเธอเหมือนจะเผาให้ไหม้เป็นจุณ เธอยิ้มหวานอย่างไม่ทุกข์ร้อนแล้วหันไปพูดกับเพ่ยอิงว่า“เพ่ยอิง ยินดีด้วยนะ ขอให้ชีวิตมีความสุขเหมือนปลาได้น ้า”พูดจบ อันจิ่วเม่ยก็เดินจากไปพร้อมกับหลี่เจียเฟิ่ง ปล่อยให้ทุกคนยืนอึ้งและโกรธจั
