ลังจากทุกคนแยกย้ายไปแล้ว ย่าอันที่อดทนมานานไม่ไหว เดินถือไม้เท้าไปหาซื่อหง ดวงตาแสดงความเดือดดาล ริมฝีปากสั่นเทาก่อนจะพ่นคำพูดอย่างโกรธจัด“แกทำเรื่องชั่วช้าแบบนี้ แกไม่กลัวกรรมจะตามสนองรึไง?”แม้ก่อนหน้านี้ อันจิ่วเม่ยจะเล่าคร่าว ๆ ว่าทำไมเธอถึงได้แต่งงานกับหลี่เจียเฟิ่งอย่างรวดเร็ว แต่เธอไม่ได้ลงลึกถึงรายละเอียดมากนักสุดท้ายย่าอันจึงไปสืบเรื่องราวมาเอง และได้รู้ความจริงที่ซื่อหงเคยใช้วิธีสกปรกกับเพ่ยอิงเช่นเดียวกันกับที่ทำกับอันจิ่วเม่ย
ย่าอันไม่เข้าใจว่าทำไมบ้านนี้ถึงได้มีคนแบบนี้อยู่ เธออยากแจ้งตำรวจให้มาจัดการกับซื่อหงเสียเดี๋ยวนั้น แต่ด้วยความลับของอันจิ่วเม่ย เธอจำเป็นต้องอดทนเพราะอย่างน้อย ตอนนี้หลานสาวของเธอไม่ใช่เด็กอ่อนแออีกแล้ว เธอมีสามีที่เป็นทหารคอยปกป้อง และย่าอันจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ความลับนี้แพร่งพรายออกไปเด็ดขาดเพราะยังไงตอนนี้อันจิ่วเม่ยก็ไม่ใช่เด็กอ่อนแออีกต่อไป แถมยังมีสามีที่เป็นทหารคอยปกป้อง ส่วนเธอจะต้องทำทุกอย่างไม่ให้ความลับนี้หลุดออกไปเด็ดขาดซื่อหงหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดด้วยน ้าเสียงเย้ยหยัน“กรรมตามสนอง? ฮึ! สุดท้ายคนเราก็ต้องตายอยู่ดี ฉันไม่มีเวลามาสนใจกรรมบ้าบอนั่นหรอกยะ”ซื่อหงยืนหันหน้ากลับไปสบตาย่าอันแวบหนึ่ง ดวงตาของเธอเย็นชาและเต็มไปด้วยความมืดมิด เธอกระซิบต่อด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงลมกระซิบ“ฉันเตือนแกไว้นะ อย่าเข้ามายุ่งกับเรื่องของคนอื่น เพราะฉั
