นก็ไม่รับประกันว่าตัวเองจะขาดสติจนทำอะไรบ้า ๆ หรือเปล่า”หลังจากพูดจบ ซื่อหงก็หมุนตัวหายเข้าไปในความมืดของห้องอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงย่าอันที่ยืนอยู่ในความรู้สึกผสมปนเป ทั้งความโกรธ ความกลัว
ภายในห้องมืดซื่อหงทรุดตัวลงบนเก้าอี้ไม้เก่าคร ่าคร่า เสียงลมหายใจหอบถี่ดังขึ้นในความเงียบ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ในหัวมีเพียงความคิดเดียวที่หมุนวนไม่หยุด‘ต้องหาเงิน ต้องหาเงินให้ได้มากที่สุด!’อันจิ่วเม่ยทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนระโหย หลี่เจียเฟิ่งพูดขึ้นด้วยน ้าเสียงเคร่งเครียด “เธอไม่ควรปล่อยพวกนั้นไป ถ้าเพ่ยอิงย้อนกลับมาแก้แค้นล่ะ จะทำยังไง?”หลี่เจียเฟิ่งส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย “ส่งพวกมันไปซะให้จบๆ จะได้ไม่ต้องมาปวดหัวอีก”อันจิ่วเม่ยถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะอธิบายเหตุผลอย่างละเอียด“ฉันคิดเรื่องนี้มานานแล้ว แต่มันไม่ง่ายอย่างที่คิด เรื่องความแค้นระหว่างเพ่ยอิงกับซื่อหงก็ยังไม่ต้องพูดถึงก่อน แค่เรื่องที่เธอบุกมาอาละวาดที่บ้านเรา ก็ยังไม่ได้ทำร้ายใครจริง ๆ ถ้าไปถึงโรงพัก ก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ตระกูลกวนแค่ขยับนิ้วหน่อยก็ช่วยเธอออกมาได้แล้ว”จิ่วเม่ยพูดพร้อมกับยิ้มแหย ๆ “แถมเรื่องนี้ยังจะส่งผลต่อการเลือกตั้งปลายปีในหมู่บ้าน ทำให้ผู้นำหมู่บ้านและชาวบ้านพาลเกลียดฉันหมดได้ ฉันต้องอยู่ที่นี่ต่อไป จะไปทำให้ชาวบ้านโกรธเป็นฟืนเป็นไฟไม่ได้หรอก”
เธอหยุดพักเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อด้วยน
