้โง่นั่น ฮือ ๆ…”เสียงสะอื้นของเพ่ยอิงดังขึ้นพร้อมกับความสิ้นหวังที่ถาโถมเข้าใส่เธอ“ซื่อหงเป็นคนทำร้ายหนู หนูกินซาลาเปาที่เธอให้ แล้วหลังจากนั้นก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย หนูถูกใส่ร้ายจริง ๆ ช่วยหนูด้วยค่ะ ฮือ ๆ ๆ”เมื่อได้ยินชื่อ ‘ซื่อหง’ ปรากฏขึ้น ความโกรธที่ซินอี้เก็บกดไว้ก็พลุ่งพล่านเหมือนภูเขาไฟระเบิดออกมา“ฉันเคยเตือนแกแล้วใช่ไหมให้อยู่ห่าง ๆ ยายงูพิษซื่อหงนั่น! แต่แกก็ไม่ฟัง! ตอนนี้ไม่เพียงแต่ชีวิตแกที่พังยับเยิน แต่ทั้งตระกูลของเราก็ต้องขายหน้าไปทั่วหมู่บ้านเพราะแก!”
น ้าตาของซินอี้ไหลรินออกมา แม้เธอจะเต็มไปด้วยความโกรธแต่ภายในใจก็รู้สึกสงสารลูกสาวที่ตัวเองเลี้ยงดูมาอย่างสุดหัวใจแต่เมื่อเรื่องราวมาถึงจุดนี้แล้ว ถ้าเพ่ยอิงไม่แต่งงาน เธอก็จะถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงไร้ศีลธรรม ถูกลากไปขังคุกในที่สุดกวนอู๋เจี๋ย พ่อของเพ่ยอิง ก็กัดฟันพูดด้วยเสียงอัดอั้น “แกก่อเรื่องเอง แล้วยังจะมาให้พ่อแม่ช่วยแกอีกเหรอ? ไม่มีทางออกอื่นนอกจากแต่งงานแล้ว! เช็ดน ้าตาซะ แล้วไปจดทะเบียนพรุ่งนี้! ชีวิตหลังจากนี้แกต้องรับผิดชอบเอง อย่ามาร้องไห้ฟูมฟายให้เราได้ยินอีก เรื่องมันจบแล้ว!”เพ่ยอิงรู้สึกราวกับโลกทั้งใบถล่มลงตรงหน้า เธอเคยเป็นลูกที่พ่อแม่รักเอ็นดู แต่ตอนนี้กลับถูกทอดทิ้งให้แต่งงานเพื่อปิดปากคนในหมู่บ้านเธอทรุดลงนั่งบนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง แม้แต่น ้าตาก็หยุดไหลความเจ็บปวดที่แทรกซึมในใจมันลึกเกินกว่าจะระบา
