“จริงหรอครับอาสาม!” หลี่ถังตาโตด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวังราวกับเด็กที่ได้ยินว่าจะได้ขนมหวาน“จริงสิ” หลี่เจียเฟิ่งตอบอย่างเยือกเย็น เขาเอื้อมมือไปตบไหล่หลานชายเบา ๆ “อย่าชักช้า รีบไปบอกแม่เถอะ”“เย้! ผมจะแต่งภรรยาเข้าบ้าน! จะได้อยู่ด้วยกันทุกวัน!”หลี่ถังตะโกนด้วยความร่าเริง เขาตบมือดังแปะ ๆ แล้วกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปหาแม่ที่บ้านด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นหลี่เจียเฟิ่งมองตามหลานชายไปด้วยสายตาเย็นเยียบ รอยยิ้มมุมปากของเขากว้างขึ้นเล็กน้อย“แม้แต่คนสติไม่ดียังหลอกใช้ได้ เธอเหมาะจะเป็นสะใภ้บ้านนั้นจริง ๆ เพ่ยอิง…” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ไปยังบ้านหลังใหม่เพื่อจัดการงานของตัวเองต่อในช่วงเย็นวันนั้น แสงแดดอ่อนๆ สีส้มอมชมพูฉาบทาทั่วบริเวณซื่อหงเดินมาหาเพ่ยอิงที่โรงเก็บของ เธอถือถุงกระดาษใบเล็กมาด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของซาลาเปาร้อนๆ ลอยมาแตะจมูกเพ่ยอิงทันที“เพ่ยอิง ป้าต้องขอบใจเธอมากนะ” ซื่อหงพูดด้วยรอยยิ้มพลางยื่นถุงให้เพ่ยอิง และยัดลูกอมผลไม้หลายเม็ดใส่มือเธอด้วย
“นี่ซาลาเปาไส้ถั่ว แล้วก็ลูกอมผลไม้ที่ป้าขโมยมาจากนังจิ่วเม่ยอย่ารังเกียจล่ะ”เพ่ยอิงมองซาลาเปาในถุง กับลูกอมผลไม้ราคาแพงที่อยู่ในมืออย่างตื่นเต้น ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ความอิจฉาริษยาพลุ่งพล่านในใจจนแทบระเบิด ‘หลี่เจียเฟิ่งให้เงินนังสารเลวจิ่วเม่ยใช้มากมายขนาดนี้เลยงั้นหรือ? ทั้
