ยอิง ดันเดินเข้ามาหากับดักเอง อย่าหาว่าตระกูลหลี่ใจร้ายก็แล้วกัน!’จากนั้น ลี่เฟยก็รีบไปตามแม่สามี ทั้งคู่แอบย่องตามหลี่ถังไปอย่างเงียบ ๆ
ทางด้านเพ่ยอิง หลังเลิกงาน เธอตรงมาที่บ้านตระกูลหลี่ทันทีโดยไม่แวะกลับบ้านหรือแม้แต่กินอะไรเลย ความหิวเริ่มกวนใจจนเธอนึกถึงซาลาเปาสองลูกกับลูกอมผลไม้ที่ซื่อหงให้มา เธอหยิบซาลาเปาขึ้นมากินหนึ่งลูกอย่างรวดเร็ว ตั้งใจจะเก็บอีกลูกไว้ให้หลี่ถังแต่แล้ว… เพ่ยอิงกลับรู้สึกว่าร่างกายเริ่มมึนงง ความร้อนวูบวาบแล่นขึ้นมาทั่วร่าง คล้ายถูกไฟเผา หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมาความคิดที่ตั้งใจจะถามข่าวคราวกับหลี่ถังกลับกลายเป็นภาพจินตนาการน่าอายเกี่ยวกับหลี่เจียเฟิ่ง… ภาพที่ทำให้เธอเคลิ้มจนหายใจหอบถี่เพ่ยอิงทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หายใจแรงและถี่ ร่างกายร้อนรุ่มไปทั้งตัว ความคิดฟุ้งซ่านถึงหลี่เจียเฟิ่งทำให้เธอแทบจะเสียสติ ทำไมแค่คิดถึงเขา ร่างกายของเธอกลับตอบสนองถึงขนาดนี้?ทันใดนั้น เสียงเรียกอันคุ้นเคยก็ดังขึ้น “ภรรยาจ๋า!” หลี่ถังวิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น เขากางแขนโอบเธอไว้ในอ้อมกอดเพ่ยอิงพยายามจะผลักเขาออก แต่ไม่รู้ทำไม ร่างกายเธอร้อนผ่าวราวกับไฟลน แต่อ้อมกอดของไอ้โง่กลับเย็นฉ ่าชื่นใจ เธอจึงไม่อยากผลักออกอีกต่อไป ถึงขั้นเอนตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขาเองอย่างหมดสติ
ความปรารถนาลุกโชนขึ้นในใจของเพ่ยอิง อย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกว่าแค่กอดกันนั้นไม่เพียงพออีกต่อไป มือน้อย ๆ ของเ
