ลี่เฟยปรายตามองซื่อหงด้วยความไม่พอใจ หากไม่ร้อนใจเรื่องลูกชาย เธอคงไม่เสียเวลาเดินทางมาหาซื่อหงถึงที่นี้หรอก ลี่เฟยสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของซื่อหงอย่างแรง“ฉันไม่ขอเข้าไป แค่จะมาถามว่าเมื่อไหร่จะทำตามสัญญา หาเมียให้ลูกชายฉันสักที?!” ลี่เฟยถามเสียงเข้ม ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความไม่สบอารมณ์ซื่อหงหน้าซีดเผือด เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากเธอจะยิ้มแห้ง ๆก่อนจะตอบด้วยน ้าเสียงตะกุกตะกัก“สหาย…สหายลี่เฟยใจเย็นๆ ก่อนสิ ฉันกำลังวางแผนอยู่นะตอนนี้ฉันต้องสร้างความสนิทสนมกับเพ่ยอิงก่อน”“แหม! ช้าจังเลยนะ ระวังเป็ดจะบินหนีไปซะก่อนล่ะ!” ลี่เฟยแขวะกลับ เสียงเจือแววหงุดหงิด ทำให้ซื่อหงหน้าซีดยิ่งกว่าเดิมขณะนั้น อันจิ่วเม่ยกำลังจะไปตามหลี่เจียเฟิ่งมากินข้าวที่บ้านหลังใหม่ แต่พอได้ยินเสียงสนทนาดังมาจากข้างกำแพง ก็อดไม่ได้ที่จะแอบฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น“เอาน่า ใจเย็น ๆ พวกเรารู้จักกันมานาน ไม่เชื่อใจฉันอีกเหรอ?”ซื่อหงพยายามปลอบ แต่ลี่เฟยกลับกลอกตาอย่างเหนื่อยหน่าย
“หึ! จะให้เชื่อได้ยังไง ดูอย่างคราวที่แล้วสิก็ล้มเหลวไม่ใช่หรือไง?” ลี่เฟยย้อนถามด้วยน ้าเสียงเย้ยหยันซื่อหงหน้าเสียเหมือนถูกตบ รีบแก้ตัวพัลวัน “โธ่! สหายลี่เฟยอย่าพูดอย่างนั้นสิ คืนนั้นถ้าเธอถือชามให้แน่น ๆ ยายนั่นก็แย่งไปไม่ได้หรอก จะมาโทษฉันฝ่ายเดียวได้ยังไง”เรื่องนี้ยังคงเป็นปมในใจของลี่เฟย แต่ตอนนี้สิ่งสำคัญท
